HASRET 'İM🍁

-Zaman geçer. İnsanlar ömürlerini tüketir.Belki de biz insanoğlunun tek ortak paydası budur. Bir son...

Son için gerekli olan iki unsur daha ; başlangıç ve süreç. İşte bu ikisi herkeste farklıdır. Hem de öyle bir farklıdır ki bizi diğerlerinden ayrı bir varlık olduğumuz düşüncesine iter.

Kim birilerinin kopyası olmak ister ki?

-Doğru kim ister ki herkesle aynı olmayı. Haklılık payı mevcut, kimse istemez.

Ama insan herkes gibi mutlu olmak ister. Özgür olmak... Nefes almak... Birinin nefesi olmak....

Herkesçe mümkün müdür?

-Hayır..

Neden?

-Çünkü aynı başlangıca sahip değilsindir. Birileri hayata sınırsız imkanlarla açmışken gözleri sen tek imkânının karanlık olduğu bir yerde açmışsındır . Sınırsız bir karanlığın...

Başladığı gibi mi biter?

-...

Neden susuyorsun?

- Neden sonu soruyorsun?

...

- Başlangıçla son arasında koca bir ömür var.Seni bekleyen koca bir ömür...

Ben karanlığa açtım gözlerimi.

- Beni görüyorsun... Ama körsün. Sen panzehiri görmeyecek kadar körsün Hasret.

Panzehir mi?

- Evet panzehir.

Nedir ?

-Aşk...

?

- Gider misin peşinden ?

Gelir mi bana? Benim karanlık dünyama?

- Gözleri aç. Onları kapatarak yalnız kendine gündüzü karanlık yaparsın. Bu hikayede başrol sensin.

Beni sevmez.

- Belki de hep seni bekler...

❄❄❄
Umut mutluluktan alınan bir parça borçtur...

Aşka duyulan hasretin hikayesidir.

++
Pişman olmayacaksın.