Open Je Ogen, Kijk Me Weer Aan

Nooit speelde het een rol in ons leven. Nooit dachten we erover na, nooit was het ook maar in ons hoofd opgekomen, dat zoiets ooit zou kunnen gebeuren.
Des te meer, was het een harde klap in mijn gezicht toen ik het hoorde.
Alsof iemand me met volle kracht in mijn maag gestompt had. En een flinke uithaal tegen mijn wang had geklatst.
Zo hard dat er een afdruk op mijn wang stond.

En nog steeds niet verdwenen.

Misschien gaat de afdruk nooit meer weg.
Geen idee, ik weet het niet.

~

Toen mijn ouders mij vertelden, wat er gaande was, zat ik daar maar.
Ik staarde voor me uit en zei niks.
Er viel niks te zeggen.

Mijn ouders verwachtten denk ik dat ik in tranen zou uitbarsten en in hun armen zou huilen.
Maar nee, dat deed ik niet.
Ik stond op van tafel en liep rechtstreeks naar de deur. Ik stapte naar buiten. Het plenste buiten hevig. Maar mijn jas kon me gestolen blijven.
Ik stapte op mijn fiets en fietste. Ik fietste zo hard ik kon.
Ik fietste door rood, sneed iedereen af die maar in de weg was, ik raasde tussen de auto's door, die alsmaar toeterden.
Ik fietste alsof mijn leven er van af hing.

Ookal was het niet mijn leven.
Voor mij draaide het om dat van een ander.

Ik stopte voor het ziekenhuis.

Naast de deur zakte ik naar beneden, op de koude en natte grond.

Hier ben ik gebleven.
Hier heb ik gewacht.