KUKLANIN KURTULUŞU

KUKLANIN KURTULUŞU

  • WpView
    Reads 297
  • WpVote
    Votes 425
  • WpPart
    Parts 6
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeLast published Sun, Jul 16, 2017
"Birer kuklayız.Acıları çekmeye mahkumuz ve iplerimizden kurtulamıyoruz.Makaslar saklanmış ve maskelerin arkasındaki yüzleri göremeden ölüme terkediliyoruz.Söylesene bizim de özgür olmaya hakkımız yok mu?" Gözyaşlarımın yanaklarımdan süzülmesine izin verirken hafif esmekte olan rüzgarla saçlarım geriye doğru savruldu.Gözlerimi ona çevirdiğimde onun da gözünden bir damla yaş süzüldüğünü gördüm.Böyle bir manzarayla karşılaşacağımı düşünmediğimden olsa gerek başımı omzuna yaslayabildim sadece "Yok." Söylediği kelimeyle başımı omzundan ayırarak ona baktım.Gözyaşını sildikten sonra yüzünü bana çevirdi.Sol gözümü kapatan saçımı kulağımın arkasına attıktan sonra aynı eliyle sol yanağımı okşadı.Ne yaptığına anlam veremezken bütün dikkatimi ona verdim. "Kuklalar hiçbir zaman özgür değildir ve olamaz.Sen kukla değilsin.Sen sadece o maskelerin arkasına saklanmış biri yüzünden bu acıları çekmeye mahkum bırakıldın." Anlamaz gözlerle ona bakmaya devam ederken elini yanağımdan hızlıca çekti ve gözlerini denize dikti.Ardından kurumuş dudaklarından birer kelime döküldü. "Özür dilerim."
All Rights Reserved
#721
hayaller
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)
  • FERAYE | NEFRETTEN AŞKA (Tamamlandı)
  • Sessiz Yemin
  • AŞİRET Mİ!? -Gerçek Ailem-
  • Halısaha |texting
  • Karven
  • Vatan Uğruna
  • ULAŞAMIYORUM/TEXTİNG

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailem konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

More details
WpActionLinkContent Guidelines