the white rogue

*kan heftige stukjes bevatten*
"Ylva, waar zijn?" ik kijk om me heen en voel het zilver op me drukken.
"ik weet het niet. het ene moment liepen we door het bos en het andere moment werden we aangevallen en werden we mee genomen. ze hebben je ingespoten met wolfsbane. ik kon je niet meer bereiken" ik hoor en voel dat ze zich daardoor heel ellendig voelt.
"het is al goed. welke pack is dit? niet eentje die we kennen. zijn we te ver afgedwaald? dat is nog nooit in onze 8 jaar gebeurd" ik voel me steeds ongelukkiger worden. "misschien is dit wel het eind Ylva? we hebben geen Mate die ons zou willen hebben, we zijn ten slotte al zo lang ik me kan herinneren Rogue, en we zijn er slecht aan toe. die laatste aanval hadden we maar net overleefd" fluister ik verslagen. "niet zo denken Nix! we hebben de aanval wel samen overleefd. we hebben die 8 jaar samen overleefd" neemt ze het meteen voor ons beide op. ik ga er niet op in, omdat ze toch gelijk heeft.
ik begin net in slaap te vallen als ik stemmen hoor en er meerdere geuren mijn kant op drijven. en één er van ruikt zo lekker. ik voel dat Ylva meteen wakker is. zou het?

Nix is al haar hele leven Rogue. nou ja, haar hele leven? ze kan haar jeugd niet herinneren. ze kan zich alleen maar het leven als Rogue herinneren. ze weet niet uit welke pack ze kwam, wie haar ouders zijn, of ze nog meer familie heeft, ga zo maar door. op de dag dat het mis gaat is er toch nog een lichtpuntje.