Dumating naba sa point ng buhay mo na halos mabaliw dahil sa pagmamahal?
Yung nagpakamarter, nagpakatanga at nagpakabobo para lang makasama sya?
Yung hindi iniintindi ang sakit sa bawat araw na makita mo syang may kasamang iba.
Yung ibinigay mo na ang lahat-lahat sayo pero kulang parin.
Masakit na masakit talaga na halos hindi kana makahinga pero patuloy paring umaasa na darating yung araw na ikaw at ikaw rin ang kanyang pipiliing makasama.
Únete a la comunidad narrativa más grandeObtén recomendaciones personalizadas de historias, guarda tus favoritas en tu biblioteca, y comenta y vota para hacer crecer tu comunidad.
Sa buhay ng tao normal lang ang masaktan.
Pero kung paulit ulit na lang at parang wala nang katapusan, kayanin mo pa kaya?
O
Susuko ka na lang para matapos na yung nararamdaman mong sakit na akala mo, eh wala nang katapusan?