DENGESİZ

Yukarı çıkmama son birkaç basamak kala birisiyle çarpışmam, elimdeki kitabın havaya uçması ve sıcak kahvemin üzerime dökülmesini beraberinde getirip hem şaşkınlık hemde acının birleşmesiyele dudaklarımdan tiz bir çığlık dökldü. Çarpışmanın etkisiyle arkaya savrulurken çelik gibi bir el bileğimden yakalayıp düşmemi engelledi. Beni tutan kişiye baktığımda okulun en popülerlerinden Yağız Çağlayan'ı karşımda görmeyi beklemiyordum. Onu karşımda görmemle uğradığım şok dalgasını hızlı bir şekilde atıp bileğimi tutan elinden kurtuldum. Sinirden kuduran gözlerlerimi ona dikmiştim ki bakışlarını ayağına kaydırıp umursamaz bir tavırla tekrar gözlerime çevirdi ve:"Bu da ne? Özür dilemeni bekliyorum!"
Gözlerimi sanki daha fazla açabilirmişim gibi biraz daha büyütüp bütün çirkefliğimle :"Hem bana çarpıyorsun hemde bunun için özür dilememi mi bekliyorsun?" diye cırladım. Hiç istifini bozmadan "evet" diye onaylayınca sinirden küplere binerek bağırmaya başladım.
"Sen kendini ne sanıyorsun pardon? Bana sen çarptın ve sen özür dileyeceksin. Üzerimi berbat ettin. "
Suratına alaycı bir sırıtış yerleştirdi ve:"Acelem olmasaydı seninle uğraşabilirdim ufaklık. Dua et ki acelem var. Kime bulaşıp bulaşmaman gerektiğini hala öğrenemedin mi? Seni bu seferlik affediyorum. Bir daha karşıma çıkarsan affetmem!"
Ufaklık mı? Affetmemek mi? İşte bu kadarına dayanamazdım. Arkasını dönüp yürümeye başlamıştı ki yerimde durmayarak ona doğru koştum ve üstüne atladım. Evet tam olarak üstüne atladım. Belki de bu yaptığım çok saçmaydı ama bu kendi beğenmiş tavrı beni deli etmişti. Benim tarafıma dönerken aynı zamanda ellerimi tutmaya çabaladı ama bir anlık dengesini kaybetmesi sonucu yere düşmüş ve ellerimi tuttuğu için beni de peşinden sürüklemişti.
Tekrar bir çığlık atarken canımın yanmasını beklemiş ama sert olmay