Unutmak

Unutmak

Reads 10
Votes 2
Parts 1

Ongoing

Last published Mon, May 29, 2017

Yanağıma masum sayılacak bir buse bıraktı ve arkasına bile bakmadan koşar adımlarla uzaklaşırken sevdiğim adam, ben arkasından bakıyordum sadece. Gitme diyemiyordum, gitme desem gitmeyecek miydi sanki? Gidecekti tabii. Seven hep kaybederdi, kaybetmiştim. Onu benim kadar sevemeyecek bir kadına gidiyordu koşar adımlarla. Bilmediğimi sanıyordu ama biliyordum, ona gittiğini biliyordum. Koskoca 5 sene. Bu kadar kolay mıydı vazgeçmek onca yıldan, aydan, günden ama en önemlisi benden? Kolaymış demek ki. Bu kadar kolaymış vazgeçmek...

All Rights Reserved

Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.

You may also like

MOR SÜTYEN (Yarı Texting)

Bazı düşüşler yere çakılmakla değil, bir canavarın inine düşmekle son bulur." İz, hayatını viyolonselinin kalın tellerine ve siyah dantellerine saklayan, melankolik bir konservatuar öğrencisiydi. Tek istediği, notaların gürültüsüyle dünyayı susturmaktı. Pusat, hayatını kırdığı kemiklerin sesiyle kazanan, öfkesi bileğine takılan elektronik kelepçeyle eve hapsedilmiş bir yeraltı dövüşçüsüydü. Tek gerçeği, sınırları çizilmiş o dört duvardı. Biri yukarıda sanat yaratıyor, diğeri aşağıda vahşeti dizginlemeye çalışıyordu. Ta ki o geceye kadar. İz'in balkona astığı mor sütyen, rüzgarın ihanetiyle aşağı süzüldüğünde, sadece alt kata düşmedi. Pusat'ın yasaklı bölgesine, tam kucağına düştü. Pusat dışarı çıkamazdı. İz aşağı inmeye korkardı. Telefon titredi. Gönderen: Alt Kat Mesaj:"Eşyan kanlı ellerimin arasında. Ve biliyorsun viyolonselist, ben bu evden çıkamam. Eğer onu geri istiyorsan, benim kafesime girmek zorundasın." Sanat, şiddete teslim olduğunda notalar susar. Şimdi sahne sırası, kafesteki canavarda.

Content Guidelines