Kör Kütük

Hepimizin hayatta korkuları vardır. Benim korkumsa karanlıktı , ışıksın yapamazdım . Nerden bilebilirdim ki bir kaza geçirip bu karanlığa hapsolucağımı solan bir gül gibiydim her gün kuruyup gidiyordum . 16 yaşında görme engelli olmak , bilmiyorum zor ve daha fazlası benim için . Her sabah uyandığımda keşke o kazada ölseydim demek . Gece ve gündüz kavramlarının size hiçbir şey ifade etmemisi kelimelerle anlatılacak bir şey değil.

Kendime ' vâveyla ' diye sesleniyorum çığlık , feryat anlamına geliyor . İnsanlardan beni ayıran tek özelliğim kör olmam , karanlık olmam .
Her gün bir sopanın önderliğinde ilerlediğinizi düşünün gözleriniz kapalı , gideceğiniz sadece bir sopa parçası belirliyor . Düşünsenize her yer kapkaranlık ama siz o elinizdeki sopaya güvenip yürümeye çalışıyorsunuz . Yaşamaya hayata tutumaya . Sokakta yürürken bazen insanlar hiçbir şey demeden size karşıya geçiriyorlar kolunuzdan tutup . Düşünemediniz değil mi ? Bende görme engelli olmadan önce onları anlamıyordum , kimseyi anlamakta istemiyorum , uzaklaşmak , yalnız başıma ölmek istiyorum umutlarım bitti artık . Yoruldum , ben 16
yaşımda genç bir kızım bu kadar şeyi kaldıramam bir kaza yüzünden böyle oldum ve artık göremiyorum . Sadece yıldızları izlemek istemiştim ama hayat bunu bile çok gördü bütün hayatım tepetaklak oldu sadece kendim için küçük bir şey istemiştim .

Ölmek istiyordum , bu arzuyla sol bileğime jiletle bir çizik atmıştım ama bu tahmin ettiğimdende daha fazla acımıştı . Acısını kessin diye soğuk suya soktum elimi ama yanıyordu kor bir ateş gibi . Korku ve telaşla bağırıp yardım istedim . Ölmek istemiyordum korkuyordum .