TOZ BULUT'U

Genelde mutlu sonla biten hikayelerin kahramanları ilk önce acı çekerlerdi ve daha sonra mutlu olurlardı. Fakat Asel'in hikayesi İstanbul'un devasa manzarasında kayboldu. O dar sokakların kasvetine karışan mutluluğu acısına karışıp toz bulutlarına dönüştü. Tozlu hikayelerin verdiği mutlulukla yaşamaya çalışıyordu Asel.
Narin bedenini kaldıramayan bir mutluluğu da vardı Asel'in. Bedenini kaldıramayacak mutluluğu acıya bürünmüştü. Asel bununla yaşamayı seviyordu. Her ne kadar mutluluğuyla acı çekse de vazgeçemiyordu ona bu yükü yaşatan mutluluğuna karışmış acısından. Asel'in mutluğuna karışmış acısının sahibi Bulut Tekinsoy ' du. Lise'nin ilk yıllarının verdiği acemilikle tanımıştı Bulut'u. Asel'in tattığı o kabullenemediği duyguların aynısını Bulut'ta yaşıyordu. Bulut hissettiklerini ne kadar bastırmaya çalışsa da yapamıyordu işte. Asel'i kaybetmeye göze alarak sevmenin verdiği acıyla tatmıştı bu duyguyu. Asel'i gördüğü zaman derin yeşilliklere boyanmış gözleri berrak bir ormanın şelalesi gibi parıldamaya başlamıştı. Asel ve Bulut bu hissettikleri eşsiz duyguların ne kadar karşılıksız olduklarını düşünseler ve bunun için bir o kadar da acı çekseler de birbirlerine baktıklarında o acıların mutluluğa karıştıklarını hissettiler. Daha önce hissettiklerinin tam tersini yani mutluluğun acıya değil de acının mutluluğa karıştığını ve bunun toz bulutu halinde İstanbul'un derin manzarasında kaybolduğunu hissettiler.

Asel Bulut'u gülüşüyle sevdi,
Bulut ise Asel'i kaybedeceğini bile bile ona gülümsedi...

04.06.2017