S.U.B.İ.R.A

Her kez , 109 numaralı odanın karşısında yoğun bakım ünite yazan kapının önünde oturup değerli arkadaşlarının kaybetme korkusu ile bekliyorlardı.
Hastane tarihinde bu kadar insan görülmemişti.
Hastanın yakınları , dostlarının kaybetme korkusuyla şok içerisinde idiler.
Olaya tanık olanların gözlerinde şok ve üzgünlük vardı.Hiç bir zaman kimseye acımayan bu insanlar neden kim için endişeleniyorlardı? Neden pişmanlık içinde başını önlerine eğmişlerdi .
Bu sadist insanlar birden bire nasıl masum ve saf insanlara dönüşmüşlerdi?
Doktorun gelmesiyle her kez ayağa kalktılar.Durumu öğrenmek istiyorlardı.
"Üzgünüm.Çok üzgünüm yapabileceğimiz hiçbir şey kalmadı ." dedi doktor .
bu tek sözcüğü ile bütün insanlar yıkıldı . Ardık hastane koridorunda ağlaşmalar ve feryatlar ile dolmuştu. Sadece onların arasından olan , arkadaşlarını kurtarmak için bir fikri olan tek bir fikri vardı oda..........