Uykulu

Sağanak yağmur tüm şiddetiyle yağıyordu. Şemsiyem yanımda değildi bu yüzden koşarak hastaneye yetişmeye çalışıyordum. Bir ara çok fena bastırdığı için yol kenarındaki dükkanlardan birinin önüne sığındım. Etrafıma göz gezdirdim. Karşı kaldırımın orda şemsiye satan bir dükkan vardı. Orayı gözüme kestirmiştim.

Yavaşça yola adımı attım ve dükkana bir daha baktım. Birisi şemsiye satın alıyordu. Bana arkası dönüktü. Bu yüzden yüzünü göremedim. Başımdaki siyah kapşonu biraz daha çekeleyerek bir kaç adım daha attım. Yol bomboştu. Arabalar yoktu. Başımı kaldırdığımda yolun ortasında kalakaldım.

Daha deminki şemsiye alan kişi arkasını döndüğünde o da benim gibi duraksadı. Sonra gözlerini kısarak ben miyim diye anlamaya çalıştı. Ben olduğumu fark edince bir an tereddüt etti ama elindeki şemsiye ile bereber yanıma gelmeye başladı.

Tam gözlerimin içine bakıyordu.

Yanıma gelince hiç bir şey demeden elimi tuttu ve şemsiyeyi elime verdi. Ben tutunca bir şey söylememe izin vermeden şemsiyenin altından çıktı ve benim gittiğim yolun tam tersine doğru koşmaya başladı. Ben ise arkasından bakakaldım.

"Teşekkür... ederim." Sesim bir fısıltı gibi çıkmıştı. Teşekkür etmeme bile fırsat tanımadan gitmişti. 5 sene önce olduğu gibi uyarmadan gitmişti. Yine gitmişti işte. Derin bir nefes aldım.

Lanet olsun!

Gözlerim doluyordu.

Dolmamalıydı.

Onu unutmuşken bir anda karşıma çıkmamalıydı.

Telefonumu çıkardım ve Zeynep'i aradım. Telefonu açtı. "Alo?" Derin bir nefes aldım. "Zeynep?" Cevap gecikmedi. "Sena ne oldu? İyi misin?" Zaten kaç saattir tutmaya çalıştığım göz yaşlarım yanaklarımdan akmaya başlamıştı. "Zeynep. Onu gördüm." Zeynep ses tonumdan endişelenmiş olmalıydı. "Kimi gördün birtanem?"

"Emir'i gördüm. Boyu çok uzamış."

~•~ ~•~ ~•~