The Philophobia

Tatlong taon. Dalawang salita. Isang kahulugan.

Tatlong taon na tayong masaya, tatlong taon na tayong gumagawa ng mga masasayang pinagsamahan, tatlong taon na puro kakulitan, ng mga kalokan.

Tatlong taon na pala pero bakit parang ang bilis mong itapon yung taon na yon? Anong nangyare? Bakit nag kaganon? Bakit ka nag bago? Bakit ka nang gago? Bakit nga ba? Madaming bakit na tanong sa utak ko na ni-isa hindi mo man lang nasagutan. Masaya naman tayo ah masaya nga ba? Pinapatawa kita kahit alam kong may mali na pero bakit pinipilit mo pa ring tumawa kahit peke na? Nakangiti ka pa rin kapag nakatingin sa akin,
sa akin nga ba? O sa iba na?

Yung mga ngiti mo na ako lang nakakakita, yung mga tawa mo na musika sa aking tenga, mga mata mong kumikinang pag nakatitig sa akin, pero bakit naiba? Ang mga ngiti mong umaabot hanggang tenga ay napalitan na ng simangot, ang dati mong tawa ay napalitan ng mga hinaing, ang mga dati mong mata na kumikinang sa ganda ay napalitan ng kalungkutan at awa.

Masaya pa tayo pero bakit bumitaw ka na? Tao lang din naman ako nagkakamali, nagmahal, nagmamahal at magmamahal pa ulit.