Thoughts.

Ήτανε κάποτε ένα πλοίο˙ ξεκινούσε το παρθενικό του ταξίδι. Βγήκε στ' ανοιχτά. Η θάλασσα: το σπίτι του, τα κύματα: οι φίλοι του, οι αφροί: τα στολίδια του. Το πρόδωσαν και το άφησαν βουλιαγμένο, να συνεχίζει να δοξάζει και να ατενίζει το μεγαλείο τους. Μια συλλογή ποιημάτων που εγκωμιάζει τις σκοτεινές και φωτεινές γωνιές μιας ανθηρής νιότης.

Entant les oiseaux de parler au soleil qui veut

Επιστροφή στις ρίζες, με του Κενού τα νέα διηγήματα και γεννήματα Που απέγιναν απ' τα χεράκια μου μονάκριβα ποιήματα.

ήταν μια Σούλα που ήταν τσουλα και είχε μια φίλη την Τασούλα που ταν σκατουλα.. η Τασούλα η σκατουλα ήταν δούλα στο κρεβάτι και η Σούλα η παλιοτσουλα την αποκαλούσε μανούλα (αντί για νταντυ) Μάθετε τι θα γίνει ανάμεσα στις δύο φιλες, την Σούλα και την Τασουλα, δύο κοπέλες απεγνωσμένες για γκόμενο. Αγάπη,έρωτας,πόνος, καύλες, φιλια,φθόνος,δυστυχία, ένα εκατομμύρια συναισθήματα σε μια ιστορία που θα σας συναρπάσει.

Ποιήματα γραμμένα από το χέρι μου. Τα περισσότερα ποιήματα γράφτηκαν όταν ήμουν μαθήτρια/φοιτήτρια. Και συνεχίζω μέχρι σήμερα λίγο λίγο.

Σε έναν κόσμο όπου το σκοτάδι κρύβεται πίσω από βλέμματα που μοιάζουν ήρεμα, η Έμμα προσπαθεί να κρατήσει θαμμένο το παρελθόν που την άλλαξε για πάντα. Όταν όμως η ζωή τη φέρνει αντιμέτωπη με τον Άρρον-έναν άντρα επικίνδυνο, ψυχρό και γεμάτο σκιές-τίποτα δεν μένει ίδιο. Δύο κόσμοι συγκρούονται, όρια δοκιμάζονται και συναισθήματα που δεν θα έπρεπε να υπάρξουν αρχίζουν να γεννιούνται. Κι όσο περισσότερο προσπαθούν να κρατήσουν αποστάσεις, τόσο πιο βαθιά μπλέκονται σε μια ιστορία που μυρίζει καταστροφή. «Το έργο μου περιλαμβάνει ώριμη θεματολογία και σκληρό περιεχόμενο, με αναφορές σε σεξουαλική βία, βίαιες συμπεριφορές, χρήση ναρκωτικών, ακόμη και κανιβαλισμό. Είναι ένα έργο που απαιτεί ψυχική αντοχή και προορίζεται για ενήλικους αναγνώστες»

Ο φακός της ψυχής μου. Κάθε φωτογραφία και μια ιστορία.

Υπήρξε ποτέ κάποιος άντρας ο οποίος κατόρθωσε να δημιουργήσει και να αποκτήσει την τέλεια και ιδεώδη για αυτόν γυναίκα; Ναι, υπήρξε. Ονομαζόταν Πυγμαλίωνας και αγάπησε τη Γαλάτεια. Όμως ήταν αληθινή και πραγματική αυτή η αγάπη; Στον μύθο του Πυγμαλίωνα, βλέπουμε έναν γλύπτη που ζει σε μια κοινωνία όπου όλες οι γυναίκες τον απογοητεύουν. Έτσι αποφασίζει να σμιλεύσει μια γυναίκα, από μάρμαρο και ελεφαντόδοντο. Αυτή τη γυναίκα θα την ερωτευθεί και θα ζητήσει από την Αφροδίτη -τη θεά του νησιού της Κύπρου- να την ζωντανέψει. Εκείνη θα ικανοποιήσει το θέλημα του. Στρέφοντας όμως το καλειδοσκόπιο προς τη μεριά της Γαλάτειας -αλλά και των γυναικών- παρατηρούμε για ακόμα μια φορά την υποβίβαση του γυναικείου φύλου. Την καταπάτηση της φύσης μας. Η Γαλάτεια ήταν η πέτρα που έγινε γυναίκα, μα η φωνή της δεν μπόρεσε να ακουστεί ποτέ. Ήρθε η ώρα λοιπόν να της δώσουμε φωνή, μια φωνή που χρόνια δεν έχει ακουστεί και πλέον είναι καιρός να την ακούσουμε. // 🥇 Πρώτη θέση στον πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό Εφηβικού Διηγήματος και Ποίησης: Γρηγόριος Πεντζίκης// All rights reserved © !ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΟΠΟΙΑΔ

Η ανθρώπινη βιοπάλη συνυφαίνει ανέκαθεν τη χαρά και το πόνο μαζί το ήλιο και τη βροχή μαζί με αποτέλεσμα ο άνθρωπος στέκεται εντέλει ανυπεράσπιστος αυτών των δύο συναισθημάτων ανάμεσα αυτές τις αντίρροπες δυνάμεις. Καταλήγει να μετατρέπεται σε έναν αιώνιο δεσμώτης που δεν μπορεί να απεγκλωβιστεί από της αλυσίδες της απώλειας που ματώνουν το δέρμα του σαν υπενθύμιση τι είχε κάποτε και έχασε. Η αγάπη, οι αναμνήσεις, καθώς και η ίδια του ταυτότητα είναι πλέον άλλη μια επίπονη δοκιμασία για εκείνον. Συνεπώς το τραύμα δεν γαληνεύει ποτέ τον σκληραίνει και μετουσιώνει σταδιακά σε ένα εντελώς άλλος είδος ανθρώπου. Μέσα σε αυτή τη διαδρομή κάθε ψίθυρος αναζητά απεγνωσμένα το αίσθημα ανήκειν και εκεί συνειδητοποιεί πως η πληρότητα του θα επέλθει μόνο μέσα από το δικό του ράγισμα. Αναμφίβολα ο άνθρωπος δεν παραμένει στάσιμος καθώς μεταμορφώνεται μέσα από τις δοκιμασίες της σκληρής ζωής. Γιατί στους ευαίσθητους η ζωή είναι άδικη. Μάθημα πρώτο: Ζεις τόσο βαθιά στο πόνο, ώστε δεν προσπαθείς ούτε να τον εξηγήσεις ούτε να ξεφύγεις από αυτόν γιατί και αυτό είναι ένα αναπόσπαστο κομμ

Κι αφού βυθίστηκε το πλοίο μου, έμεινα να επιπλέω. Ανάμεσα στην αφηρημένη έννοια του επιζώντος και του αποθανόντος. Δεν ήξερα τι ήμουν. Δεν ήξερα που ήμουν. Κολύμπησα ανάσκελα σε ένα μεγαλειώδες άγνωστο. Έβγαλα τις ακίδες από το σώμα μου. Μύρισα τη σωτηρία μου. Ξεκλείδωσα τα βράγχια κι έφτασα σε εκείνη την αυτόνομη φυσαλίδα. Φουρτούνες δεν την πιάνουν. Εκεί το νερό στεγνώνει. Την άγγιξα. Ένας κήπος, στο βυθό της θάλασσας... Μια συλλογή ποιημάτων που αγγίζει τα πρώτα τολμηρά βήματα μέσα σε έναν καινούριο κόσμο.