KIRMIZININ KARANLIĞI

"Sana aşığım Kızıl, bırakma beni. Güçsüzleşiyorum sensiz, görmüyor musun? Yeni buldum kaybedemem seni, yalvarırım."
"Attığı adımda yeri titreten, herkesin karşısında el pençe divan durduğu; yeraltının Gölge'si, bana yalvarıyor mu? Asıl ben varken güçsüzsün sen, şu haline bak Gölge. Ben olmadan daha kötüsün sen. Kötü olman, kötü olmamız gerekiyor. Bırak peşimi Gölge. Aşk insanı zayıflatır, siyahı beyaza çeker. Biz beyaz olamayacak kadar zifiri siyahız."
"Peki ya sen Kızıl? Herkesin arayıp bulamadığı, istemediği sürece kimsenin karşısına çıkmayan ama asla kaçıp saklanmayan; yeraltının Kızıl'ı, kaçıyor musun? Korkusuz Kızıl'a ne oldu? Sen aşktan korkuyorsun, sen aşktan kaçıyorsun Kızıl. Bu son konuşmamız, git şimdi ama eğer geri dönersen ilk tanıdığın Gölge olurum. Seni yerle bir ederim. Şimdi git, yoksa bırakmam."
"Şimdi gidiyorum, yoksa bırakamam."
Geri dönecektim bunu ikimizde biliyorduk ama Gölge kabul etmeyecekti.
Ah Gölge, kalbimin ilk ve son ağrısı. Keşke böyle olmasaydı. Seni seviyorum ama sen bunu hiçbir zaman bilmeyeceksin.