Her şey bir kış günü eve geldigimde evi boş gormemle başladı hic bir sey anlamadim.taki komsumuzun ailenin hepsi eşyalarını toplayip gitti demesine kadar.o an göz yaşlarımı hakim olamdim agladim ailem beni terk etmişti üvey olabilirdim ama bunlari hic hak etmemistim.ve bos olan salonda agliyislarim dahada artiyordu.sonra icimden üçe kadar saydım bir, iki, ve üç kendimi toparlamaya çalıştım.Güçlü olmam gerekiyor.Çünkü ben YANLIZIM. Kışın ortasında Yokluğa gömülmüş bir liseli...
Seluruh Hak Cipta Dilindungi Undang-Undang