Ben Buyum !

Acının zehri buydu ki ruhuma hükmediyor! Bir çok şekilde çaresiz bırakıyordu kelimeleri .Oysa ruhumu satmaya sebep ben değildim.Acılarımı zehirleyen yavaş yavaş ölmemi sağlayan bu zehrin tek sahibi kaybettiğim gerçek yüzümdü. Kendimi kaybetmeme sebep olan ise beni bırakıp giden o adam, evet o adamdı.
Bilemiyorum ! Belkide kendim kurmuş olduğum cehennemi yaşıyordum.Uykularımı kaçıran düşünceler,fazlasıyla canımı yakan,gözlerimi her yumduğumda çığlık atıyorlardı.Her gecen gün acıdan zevk alarak tırnaklarımı geçirdiğim etlerim ,o uzun saç sever diye,kestirmeye kıyamadığım ! Fakat artık aynaya her baktığımda tel tel kopardığım saçlarım.
Bunları yapmamın suçunu kime ? yükleyebilirdim ?ki...
Bunu kendim seçip,kendim istemiştim .Dipsiz kuyulara düşüp boğulmayı ben istemiştim.İçimdeki sesle verdiğim savaş mı ? Düzeltmek isteyip düzelmeye çalışmamak mı ?Nasıl bir histir bu bilen varmı ?

Bütün bunlara sebep olan unutmak adına gram birşey yaptırmayan ! Esila' nın yok oluşunu zevkle izleyen. Bundan haz alan.Her gecen gün adım adım ölüme sürükleyen ve yok eden Siyah Kadın.
Siyah kadının aslında kendisi olduğunun farkına varması çok zaman alacak olsa da .Er yada geç kurtulacaktım ondan.
Ya Esila'yı öldürecektim! Yada Siyah Kadını.

Önce ruhumu
sonra düşüncelerimi kaybettim.
Ve sonrası malum...