KARANLIĞIN SESLERİ

Küçük bir çocuğun karanlıktan bu kadar korkmaması lazımdı.Korkacaksa da annesinin güvenli kollarına sığınmalıydı ama imtihan ya bu; herkesin bir annesi olmuyordu, korktuğunda sığınacağı limanı olmuyordu.Aynı bu durumda karanlıkta,parmaklıklar ardında umudu beklemekten başka çaresi olmayan, sadece bir ışığa ihtiyaç duyacak kadar aciz kız çocuklarıydık...
Peki ya.ne olmuştu,çocukluğumuza Nerdeydi?
belkide yıllar önce bir enkazın altında kalmıştı..