Mijn weg naar hel

Terwijl mijn handen klopten door een tekort aan bloed en mijn lichaam door elkaar geschud werd door de auto, liepen de tranen over mijn wangen. Ik smeekte god om de tijd terug te draaien. Had ik maar voor één keer naar mijn moeder geluisterd. Had ik maar één keer nagedacht voor ik iets deed. Na al de stomme fouten die ik heb gemaakt, is het dit keer goed misgegaan. Iets waarvoor mijn moeder me zó vaak heeft gewaarschuwd. Na al de lange gespreken die ik met haar heb gehad en ik woedend was op haar, omdat ze me elke keer weer waarschuwde voor mijn gedrag, wou ik nu dat ik geluisterd had. Dat ik voor een keer thuis was gebleven en gezellig op de bank had gezeten met gewoon een glas cola en met mijn moeder naast me. In plaats van het nachtleven waar ik me dat jaar te vaak in had gestort.

Het ging mis toen mijn vader, mijn beste vriend, omkwam. Hij was soldaat. Ik zag hem niet vaak, maar wanneer hij thuis was, waren we weer compleet. Een echt gezin. Hij, mijn moeder, mijn broer en ik. Als hij uitgezonden was, wat best vaak voorkwam, miste er een stukje van ons. Ik denk dat we het allemaal voelden. Begrijp me niet verkeerd. Mijn moeder deed echt wel haar best, maar ze kon het gat niet vullen als hij er niet was. Bij mijn vader voelde ik me veilig en kon ik alles kwijt. Ik kan me nog goed herinneren, toen ze kwamen vertellen dat hij niet meer terugkwam. Dat is het moment dat het verkeerd ging. Dat is het moment dat ik het verkeerde pad koos. En wat me in deze zwarte, geblindeerde auto had gekregen.