Zemberek

Hayallerimin taçlandırdığı kanadı kırık bir kuş süzülüyor gökyüzünün mavisinde. Ateşle harlanan bir yangın boy gösteriyor ruhumun ara sokağında. Beynimin tabuları birbirine dolanıp derin bir zelzelenin en can yakan kısmına meydan hazırlıyor ve ölümün sessiz ninnisi kafamın soğuk mahzeninde bir annenin ağıtını yansıtıyor. Bir anda oluşan fırtına bedenimde büyük bir deprem oluşturuyor ve o zaman yaşanıyor bir ruhun ölümü; kanadı kırık kuş bir tele çarpıyor ve hayallerim dökülüyor denizin en soğuk bölgesine. Kuştan akan kan hayallerimin karanlığını alıyor ve hayatımın kalemi, bu koyu gölgenin mürekkebiyle doluyor. Yazıyorum yavaş yavaş ve benim hikayem başlıyor.