ANAHTAR

Sokağın arasına, rüzgarın yönüne tezat koşan siyahın en mavi tonunda bir kız...

Çantasını zorlukla elinde tutmaya çalışırken tırnakları acımaya başlamış, ayak tabanları koşmaktan hissedilmez, saçları sürekli yüzüne geldiğinden gözlerini zorlukla açar olmuştu. Arkasına bakmaya çalışsada siyahın en mavi tonundaki saçları ona izin vermiyordu. Dalgalı saçları rüzgarla birlikte dalgalanıyordu adeta. Aceleden sırtına takamadığı çantası neredeyse elinden düşüyordu ki onu tutabilmek için kendi tökezlemişti. Arkasına kısa bir bakış atabildiğinde gülümsemişti kendi kendine. Artık böyle durumlara alıştığı için adrenalin yerine mutluluk hormonu salgılıyordu vücudu.
Yavaşlayıp eliyle saçlarını alnından geriye götürdüğünde caddede iki tarafına baktı. O kadar çok koşmuştu ki nereye geldiğini bir an bilememişti. Bu koca şehirde 17 yıldır yaşasa da her yerini bilmiyordu elbette. Biraz daha etrafında dolandığında yolun karşısında bir erkek dikkatini çekmişti. Öylece durmuş yere bakıyordu. Bu mahallelerine yeni taşınan öğrencilerden biriydi. Muhtemelen üniversite öğrencisiydi. İlk sınıf olmalıydı çünkü küçük görünüyordu. Aklından onu takip edip evine gidebilmeyi geçirdi Yaren. Sonuçta dönüp dolaşıp evine gidecekti bu adam, değil mi?