Sonsuzluk Leydisi

Kendimi bildim bileli bu yetimhanedeydim. İçimi sıkan kasvetli havası vardı. Bir de şu şeytani aptallar... Zorbalık yapacak yer arıyorlardı. Beni görmezden gelseler ve ben hiç var olmamışım gibi davransalar?... Neden böyle olmak zorunda? Neden bu kadar nefret ediyorlar? Beyaz ince saçlarımdan mı yoksa siyah büyük gözlerimden mi bu kadar iğreniyorlar yoksa zayıf bedenim mi onlara ağır geliyor? Hayır başka bir şey olmalı... Ah belki de dedikleri gibi ucube gibi yaşıyor oluşumdur onlara zor gelen. Ya da canavarımdır ve onları lanetliyorumdur... Sanırım bu da yeterli değil. Daha başka bir şey olmalı... Hım... BULDUM!!.. Belki de bu... Ah ne saçmalıyorum insanlar ne dersem diyeyim değişmeyecektir. Sonuçta nefret etmek istiyorlarsa sonuna kadar vazgeçmezler... İyi vazgeçmesinler. Ben kendi yolumu çizene kadar onlar o küçük aptal dünyalarında yaşasınlar. Bir süre buradan kurtulmayı beklemeliyim...-AMARİS

Bu hayatımda yaşamama izin verin. Lütfen...yaşamam...lazım... - ?

Amaris neden böylesin? Neden beni hatırlamıyorsun? Sen benim... -?

Hey Amaris şurayı görüyor musun? Evet tam da gösterdiğin yer hani şu küçük tepeden bahsediyorum. Hatırlar mısın bir zamanlar oraya lale toplamaya giderdik. Ah sence laleler açmış mıdır? Şimdi orda olsaydık onları toplar az ileride eski evde yaşayan teyzeye verirdik. Onun bizim için yaptığı çiçekten taçları özledim. Bir ara gidelim olur mu hem belki yine yavru köpekler buluruz avluda... Bak şimdiden söyleyeyim...birinin...adı... -?

Amaris sen küçükken çok şapşaldın.(güler)Annem seninle ilgileneceğim derken bazen ne yaptığını unuturdu..(düşüncelere dalar) Amaris... Biliyor musun seni çok kıskanıyordum. Hep...-?

Neden ağlıyorsun Amaris AH! yoksa birini mi kaybettin? (Sarılır) Üzülme... Hem merak etme onu bulmana yardım edeceğim...Şimdi daha iyi misin?... Hah şöyle...Gülümsemeni...özlemişim... -