ATEŞ ve BARUT (Zeyker)

Biraz mıknatısa benzer zıt insanlar aslında...Farklı kutuplarda bulurlar çekimi. İşte öyleydik biz. Ben hikayenin masalsı prensesiydim...Kerem ise kötü adamı...

~Sinirle ona döndüm."Öyle söyleme.Beni gitmekle suçlama!"

"Ne dememi istersin peki?Ben gitmene sebep oldum ve sen de gittin.İnkar edecek birşey yapmadın.Küçük bir çocuğum ben bak itiraf ediyorum.Haylazım biraz.Sevdiğimin saçının bir teline zarar gelirse kimseyi dinlemem onu bile.Çünkü biliyorum o hep önce başkalarını düşünür."

Titrek bir nefes alıyorum dudaklarımdan."Önce başkalarını düşünmez yanılıyorsun.Önce sevdiği adamı düşünür.Hani sen diyosun ya sevdiğimin saçının teline zarar gelirse diye...Benim sevdiğim yaramaz bir çocuk.Bak şimdi bile kaşını gözünü dağıtmış karşımda duruyor.Ben ne yapayım?"

"Ama bu sefer bir nedenim var.Dinlemek ister misin?Hem hikayeye birkaç satır daha ekleyebiliriz."

"Yine yarım kalmaz mı?Ben nefret ederim mutsuz biten hikayelerden."

"Benimle bu hikayeye bir son yazmak ister misin?~