Gra
- Reads 2,860
- Votes 174
- Parts 25
Ongoing1h 41m
Last published Wed, Jan 23, 2019
Co zrobisz, gdy jakiś morderca grasuje w twojej okolicy i zabija, poczynając od twoich przyjaciół i rodziny, a kończąc...
No właśnie. Co chce osiągnąć? Zbliżyć się do ciebie? Zadać ci ból? Cierpienie?
A co zrobisz, gdy w tym samym momencie do twojej klasy dołączy chłopak, który zachowuje się co najmniej dziwnie... I mrocznie? A jeśli coś ukrywa? Upiorną tajemnicę?
Co zrobisz, kiedy dojdziesz do wniosku, że zaczynasz wariować? Popadać w paranoję?
A co jeśli ktoś prowadzi z tobą jakąś chorą grę?
Co wtedy?
A co zrobisz, gdy... Staniesz twarzą w twarz ze Śmiercią?
Wybierzesz życie czy może...
Dasz się zabić?
Okładkę wykonała CreativePrincess1406
Bardzo polecam jej (jak widać na okładce wyżej) piękne prace❤️❤️
#25 w #śmierć
#4 w #gra
All Rights Reserved
#158
dziewczyna
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
Dym
Stałem pod drzewem, z oczami pełnymi łez. Dookoła było pełno płaczących ludzi. Płakali przeze mnie. Widziałem trumnę. Piękną, lakierowaną trumnę. Była otwarta. Widziałem jej rodziców. Płakali. Ne mogli uwierzyć, że ona... że ich córka to zrobiła. Zabiła się. Przeze mnie. Po pogrzebie zgłoszę się na policję. Dla niej. ,,Ponieś konsekwencje". Umarła na moich rękach. Patrzyłem na jej śmierć. I nic nie zrobiłem. Nie wiem jak długo stałem w tej uliczce. Dziesięć minut, pół godziny, godzinę... Znalazł mnie Nick. O nic nie pytał. Nie musiał. Och, co ja narobiłem!? Przepraszam cię Alex. Przepraszam! Jest mi tak cholernie wstyd! Tak cholernie przykro... Ale ty już tego nie słyszysz. Nie widzisz moich łez. Ja twoje widziałem. I tak strasznie tego żałuję! To jak żyjemy ma wielki wpływ na to, w jaki sposób umrzemy. Do końca swojego życia będę wiedział, że to ja cię zabiłem. To moja wina, wiem. Przepraszam? Nie... Za późno. Ile trzeba znieść, żeby mówić, że ma się problem? Ile trzeba się nacierpieć, żeby ludzie zaczęli brać cię na poważnie? Żeby przestali traktować cię jak nastolatka, która ,,dojrzewa"? Żeby przestali powtarzać, że ,,w twoim wieku to normalne"? Dużo. Bardzo, bardzo dużo. Czasem aż za dużo. A kiedy człowiek próbuje znieść więcej niż umie, to robi się nieciekawie. Alex próbowała. Ale przegrała tę walkę. Walkę z samą sobą. Dlatego trzeba umieć zauważać problem. U siebie, u przyjaciela, u wroga. Zanim będzie za późno. Jeżeli umiesz powstrzymać falę czyjegoś smutku, zrób to. Teraz. Bo jutro może już być za późno. Nie powtarzaj mojego błędu. Normalni ludzie nie niszczą innych ludzi. Zapamiętaj. Przepraszam, Alex. Żegnaj.Complete
Przeklęte ametysty |Miraculum Fanfiction|
"Gdy odwet wezmą spadkobiercy mroku, skryją swoje mściwe twarze, Ametyst wyznaczy dziecię śmierci, ofiarę dla wojny i wolności. Monarszy kwiat przodków podarki ukaże, Skruszy głaz o kamień, doda kość do kości... Okładka wykonana przez 1Eris_Dissension. #4 w Czarownica, 09.05.2018r.Complete
Z dwóch kawałków
Laura wiedzie spokojne życie u boku męża i jedynej córki Emmy. Rodzina mieszka w Orleanie, ale Sylvain przejął kierownictwo przedsiębiorstwem swoich rodziców i coraz częściej wyjeżdża do Arles, gdzie znajduje się druga filia firmy. Pochłonięty pracą poświęca mniej czasu swojej rodzinie. Laura czuje, że coś się zmieniło bezpowrotnie. Wreszcie dochodzi do wyjaśnień. Sylvain pragnie rozwodu. Młoda kobieta przystaje bez oporu, obawia się jedynie reakcji nastoletniej córki, którą kocha całym sercem, zupełnie jakby kochała ją za dwoje, za stale nieobecnego ojca. Nowe życie zaczyna się samymi kłopotami. Jedynym wsparciem jest dla Laury przyjaciółka z biura - Mégane. Szereg nieoczekiwanych okoliczności skłoni młodą kobietę do zajęcia się remontem olbrzymiego kamiennego domu, który zostawiła po sobie krewna matki. Zagubiona, zmęczona wydarzeniami Laura podejmuje się tych prac przede wszystkim ze względu na Emmę. Dom leży w pięknej okolicy i niedaleko od morza. Laurze do razu podoba się w Bretanii. Pomimo ciążącej samotności, wkłada całą swoją energię w prace remontowe. Emma udaje się z ojcem na południe kraju, do Arles, gdzie ma spędzić pierwszy miesiąc wakacji letnich. Na początku swojego pobytu Laura widuje więc jedynie kota sąsiadów. Dopiero wizyta Mégane podniesie ją nieco na duchu. Nowe otoczenie to także nowe znajomości: mili sąsiedzi, energiczna sprzedawczyni Rose i wreszcie Erwan, na którego Laura natknie się już w czasie pierwszego pobytu w Trélévernie. Natarczywe orzechowe spojrzenie będzie ją prześladowało przez długie tygodnie wywołując głównie uczucie irytacji. Uczucie, które z upływem czasu zniknie bezpowrotnie. Długą serię tarapatów zastąpią nowe, spokojniejsze dni i Laura wreszcie zrozumie, że drugi kawałek życia wcale nie musi okazać się gorszy.Complete
Ocean Eyes || Bartek X Inka
Inka, dziewczyna, która od zawsze marzyła o ucieczce od szarej rzeczywistości, w końcu dostaje szansę na spełnienie swoich marzeń. Po przeprowadzce do nowego miasta, pełnego nieznanych twarzy i tajemnic, spotyka Bartka - chłopaka o oczach, które przypominają spokojne, ale tajemnicze morze. Niezwykłe połączenie ich światów może okazać się zarówno wybawieniem, jak i pułapką. Bartek, zamknięty w sobie, stara się zapanować nad swoim życiem, które wciąż przypomina chaos. Dla niego Inka to zagadka, której rozwiązanie może kosztować go więcej, niż się spodziewa. Ona - zafascynowana jego spokojem i tymi "oceanowymi" oczami, z których bije coś, czego nie rozumie. On - zdystansowany, zbyt wiele razy raniony przez innych, by pozwolić sobie na uczucia. Kiedy ich drogi się przecinają, oboje zaczynają zmieniać swoje życie, wplątując się w pasję, miłość i tajemnicze wydarzenia, które niczym fale wyrzucają ich na nieznany brzeg. Co się stanie, gdy emocje, które próbują ukrywać, zaczną zderzać się z rzeczywistością? Czy Bartek i Inka będą w stanie przełamać swoje bariery i otworzyć serca na to, co może być piękne, ale i bolesne?Complete
Young Wolves
-Poznałam nowych ludzi, poznałam swoją pierwszą miłość, jestem czym jestem, właściwie to nie wiem czym dokładnie jestem. Ty potrzebujesz pomocy, a ja nie wiem co mam zrobić. Przypadkiem puścić kierownicę przy 200 km? -Cokolwiek zrobisz. Będę Cię wpierać. Jeśli chcesz puścić kierownicę, upewnij się, że ja też jestem na pokładzie. (Zawiera wulgaryzmy)Complete
Now you see me
Obudziłam się.Wokół mnie ciemność.Zamrugałam kilka razy i przetarłam oczy.Nadal ciemno.Co to za miejsce?Usłyszałam szum samochodów.Czyli jakaś ulica.Zerknęłam na zegarek.5.30. Moje oczy powoli przyzwyczaiły się do ciemności.Rozejrzałam się.Byłam w jakiejś przytulnej przyczepie,pewnie ciężarówki.Cisza.Nagle ktoś...Complete![Forgive you Or not [ZAKOŃCZONE]](https://img.wattpad.com/cover/389490055-256-k936100.jpg)
Forgive you Or not [ZAKOŃCZONE]
Ona-właścicielka wielkiej prosperującej firmy w Kanadzie, samotna matka od 3 lat wychowująca swą córkę Rose razem z swoim bratem i bliskimi On-wróg jej firmy oraz jej największa miłość, zostawił ją nie wiedząc że jest ojcem małej Co się stanie jeśli ta dwójka się spotka? Czy wybaczy mu gdy wyjawi tajemnice która zżera ją od środka albo pojawią się przeszkody na drodze do szczęścia tej dwójki? Przekonaj się:) #1 w biznesmen, biznes, rany, wspomnienia 04.07.2025 #2 w wrogowie i w strach 04.07.2025 #3 w ciąża 04.07.2025Complete
Polowanie na czarownice - opowiadanie
Ciężkie czasy dla istot nadnaturalnych. Bojący się magii ludzie wynajmują wykwalifikowanych łowców by pozbyć się magicznych istot. Jeden z takich łowców zostaje pogryziony przez wilka, który zaraża go pewną niemiłą przypadłością... Zmuszony jest porzucić dotychczasowe życie. Czy odnajdzie się w świecie istot, na które dotychczas polował?Czy łowcy i magiczni są w stanie połączyć siły w walce o lepsze jutro?Complete
Stałem pod drzewem, z oczami pełnymi łez. Dookoła było pełno płaczących ludzi. Płakali przeze mnie. Widziałem trumnę. Piękną, lakierowaną trumnę. Była otwarta. Widziałem jej rodziców. Płakali. Ne mogli uwierzyć, że ona... że ich córka to zrobiła. Zabiła się. Przeze mnie. Po pogrzebie zgłoszę się na policję. Dla niej. ,,Ponieś konsekwencje". Umarła na moich rękach. Patrzyłem na jej śmierć. I nic nie zrobiłem. Nie wiem jak długo stałem w tej uliczce. Dziesięć minut, pół godziny, godzinę... Znalazł mnie Nick. O nic nie pytał. Nie musiał. Och, co ja narobiłem!? Przepraszam cię Alex. Przepraszam! Jest mi tak cholernie wstyd! Tak cholernie przykro... Ale ty już tego nie słyszysz. Nie widzisz moich łez. Ja twoje widziałem. I tak strasznie tego żałuję! To jak żyjemy ma wielki wpływ na to, w jaki sposób umrzemy. Do końca swojego życia będę wiedział, że to ja cię zabiłem. To moja wina, wiem. Przepraszam? Nie... Za późno. Ile trzeba znieść, żeby mówić, że ma się problem? Ile trzeba się nacierpieć, żeby ludzie zaczęli brać cię na poważnie? Żeby przestali traktować cię jak nastolatka, która ,,dojrzewa"? Żeby przestali powtarzać, że ,,w twoim wieku to normalne"? Dużo. Bardzo, bardzo dużo. Czasem aż za dużo. A kiedy człowiek próbuje znieść więcej niż umie, to robi się nieciekawie. Alex próbowała. Ale przegrała tę walkę. Walkę z samą sobą. Dlatego trzeba umieć zauważać problem. U siebie, u przyjaciela, u wroga. Zanim będzie za późno. Jeżeli umiesz powstrzymać falę czyjegoś smutku, zrób to. Teraz. Bo jutro może już być za późno. Nie powtarzaj mojego błędu. Normalni ludzie nie niszczą innych ludzi. Zapamiętaj. Przepraszam, Alex. Żegnaj.
More detailsContent Guidelines