The Progress

"Vertel me gewoon wat ik moet weten," schreeuw in zijn gezicht. Hij kan geen kant op, want ik heb hem in een hoekje gedreven. Ik merk wel dat hij probeert te ontsnappen, maar dat laat ik niet toe. Hij doet een poging om mij onderuit te halen, wat hem niet lukt. Daarna probeert hij me te raken, wat hem ook niet lukt. Kom op, denkt die gebakken banaan nou echt dat hij mij kan verslaan? Ik wed dat hij zo denkt omdat ik een meisje ben. Hallo-ooo, dit is wel de 21e eeuw mensen. Meisjes kunnen nu inderdaad winnen van jongens. Doordat ik zo druk aan het discussiëren was met mezelf, had ik hem laten ontsnappen.

"HEY, blijf staan en maak dit alsjeblieft niet genanter dan het al is. We kunnen dit op een makkelijke manier doen of op een moeilijke manier. De keus is aan jou," roep ik hem achterna op een half dreigende toon. Maar nee, natuurlijk is het weer zo'n persoon zonder een hersenpan. Ik ren achter hem aan en ben sneller. Als ik heel dicht bij hem ben, spring ik op hem waardoor hij neerknalt op de grond. Terwijl ik hem op zijn rug draai, hoor ik hem luid kreunen.
"Ben niet zo'n mietje man. Ik schaam me gewoon voor je," vertel ik hem. Na die woorden steek ik een mes door zijn hand heen.

"Ik zei nog dat het op een makkelijkere manier kon." zuchtte ik diep.

Laat ik me even voorstellen, ik ben Ashley Grace Johnson. Je vraagt je vast af wat er mis met me is. Nou, er was eens een tijd dat ik echt normaal was, ofja, wat je normaal kon noemen. Ik bedoel, we zijn tieners en tieners doen echt de gekste dingen, dus zo normaal was ik dus toch niet. Maar goed, ik was ooit een normale tiener en ik had ook gewoon een goed leven. Alleen op een dag veranderde mijn leven helemaal en dat allemaal door één persoon. Geloof me, ik heb hier niet voor gekozen. Dit was totaal niet hoe ik mijn leven voor me zag. Het probleem is, ik zit er nu gewoon zo diep in, dat het moeilijk is om eruit te raken. En als ik dit allemaal anders had kunnen doen, dan had ik dat ook gedaan.