Książka powstała z tego, co we mnie krzyczało. Z frustracji, która nie miała ujścia. Z emocji, które były zbyt ciężkie, by je unieść w milczeniu. Z bólu, który nauczył mnie mówić szeptem. To zbiór myśli, które kiedyś dusiłam w sobie. Słów, które przyszły za późno. I tych, które przyszły w porę, by mnie uratować. Jeśli czujesz za bardzo - znajdziesz tu siebie. Jeśli milczysz za często - może odnajdziesz głos.

III „Chaos miłości".

II „Chaos miłości"

Tutaj znajdziesz wiersze mojego autorstwa z kilku wcześniejszych tomików.

W zakamarkach serca kryją się różne tajemnice i pragnienia. Moje serce jasno mówi, że nadszedł czas na bunt. Lecz czy on zawsze ma jedno znaczenie? Przecież tu nie chodzi jedynie tylko o złość i gorycz, ale również o dawno zapomniane uczucia i emocje, które w każdej chwili mogą powrócić. Ten tomik poezji to wyznanie serca, które postanowiło przemówić nowym językiem.

„Biała Przestrzeń" to tomik poezji białej, zapis myśli i chwil. Porusza tematy traumy, tożsamości, pamięci, codzienności podzielonej na głosy i role, odczuwania świata na granicy ciała i umysłu. Wszystko to opowiedziane bez retuszu, surowo, momentami pięknie i okrutnie zarazem. Dla tych, którym zabrakło powietrza, a nadal próbują oddychać. Dla wszystkich, którzy są i nie są - naraz.

W trzewiach ziemi przebudzona, zobaczyłam złoty kwiat Usłyszałam pieśń syrenią, wyszłam w doskonały świat Gniazda ptaków rozkwilonych, kępy zzieleniałych drzew A nad nimi niósł się nocny, z gwiazd pędzony, srebrny śpiew - "Przebudzenie" I śmiejcie się, i płaczcie z zachwytu, przesady I patrzcie na mnie, patrzcie, bez żadnej żenady I jedzcie, proszę, jedzcie to ciało, tę duszę Pożryjcie mnie w całości, hodujcie swą tuszę - "Wyparcie" Bierz łuk! Napinaj swój łuk! I smukłą wypuść strzałę Dmę w róg! Niech zabrzmi mój róg! I zagra naszą chwałę - "Polowanie" Szlak mój może pobiec dookoła świata Przez kurhany losów, pod burzowym stropem Na sercu wciąż blizna, źle przyszyta łata Co noc sny me zbiera i rzuca pod twe stopy - "Włóczęga" Twoja dłoń szepcze "cyt", pieszcząc sennie te kwiaty Słaby gest muska mrok, rozdzierając mu szaty Zapach róż pęta czas w fioletowym bezkresie Pełnym gwiazd, których skry echem morze poniesie - "Fantazja" Czart wbił sztylet po rękojeść między nasze dwa narody I nienawiść wnet zagrała, o piędź ziemi, kroplę wody Inna krew i inna mowa, inny bóg i kolor szaty Chociaż obaj żeśmy wyszli z takiej samej kurnej chaty - "Przeprosiny" Szkliste pajęczyny, wskorś wiatru rozsnute W sieciach uwięziły pierwsze skry jutrzenki Każda drobnym blaskiem jak diament maleńki Inkrustuje pąki srebrem mgieł okute - "Rosa" Jedna dana szansa, tylko jedno życie Ale czy zakwitła, czy przepadła z wiekiem Tego się nie dowiem w swoim ziemskim bycie Na zawsze skazana pozostać człowiekiem - "Ofiara" Wynieś mnie pod kryształ nieba na wichrowym szczycie Ucisz skały brzmiące lodem, by nie spłoszyć zorzy Która nocy mir obali podstępnie i skrycie Ciemność srebrną unicestwi i na marach złoży - "Serca Zimowe"

Refleksja // Pamięć // Codzienność // Relacje // Świat wewnętrzny

Kiedyś chciałem powiedzieć prawdę, a snułem kłamstwa jak najpiękniejsze perskie dywany. Dzisiaj zamykam w dłoni tylko tyle, ile mogę zmieścić. Szymborska pisała, że „Niech lu­dzie nie zna­ją­cy miło­ści szczę­śli­wej twier­dzą, że ni­g­dzie nie ma miło­ści szczę­śli­wej" i dzisiaj wiem, że miała racje.

„Dzieta" to zbiór refleksyjnych wierszy, które zatrzymują tempo codzienności i pozwalają odetchnąć. Każdy wers jest zapisem momentu świadomości chwil w których człowiek zdaje sobie sprawę ze zmęczenia, presji i konieczności bycia „online", a jednocześnie uczy się odnajdywać ciszę i obecność we własnej głowie. To poetycki przewodnik przez codzienny chaos, subtelny dialog z czasem i sobą samym, który pokazuje, że prawdziwa obecność zaczyna się tam, gdzie kończy się pośpiech. Z lekkim oddechem, bez presji, „Dzieta" pozwala czytelnikowi zatrzymać się, rozejrzeć i odnaleźć spokój w prostych, intymnych momentach.