KENAR MAHALLE

İkimizde aynanda yere eğildiğimizde çakmağı tutan ellerimizle gözlerimiz kesişti. Gözlerimi ondan çekip aheste aheste yan yana gelmiş ellerimizdeki alyanslarımıza baktım. Ay ışığıyla parlayan altın halkalar nefesimi tıkadı. İşte tam o an da tanıdık bir halka parçası yabancı iki ruhu birbirine tutsak etmişti. Ve ben bu esarette kavrularak birer cehennem kuyusu olan bataklık yeşili gözlerinde son nefesime kadar tutsak edilmiştim. Prangalarımsa parmaklarımızdaydı... Onun gözlerinde, onun elindekinin aynısı olan alyansla tutsak edilişimin ilk anının şerefine gökten yağmur damlaları büyük bir öfkeyle düşmeye başlarken ıslak gözlerim esaretimi kabullenerek yavaşça kapanıp açıldı. Artık onun bataklıklarının esiriydim...