Neden?

Soğuk bir gecede yolculuğun hissini bilirsiniz, saat 04.00 olduğunda hala uyanığım. Annem babamla bir şeyler konuşuyor ama ne konuştuklarını duyamayacak kadar yorgunum. Uzun yolculuktan hep nefret etmişimdir yinede ailemin yanımda olması bana huzur veriyor. Mızmız kucağımda gözlerim yolda gidiyorum, içimde bir huzursuzluk var, mızmız ismi verdiğim tavşanıma daha da çok sokuluyorum. Ters yönden bize doğru bir ışık sezsem de ne olduğunu anlayama- GÜMM Yataktan kan ter içinde fırladığımda etrafımda ne annem ne de babam vardı. Eskisi kadar korkmasam da şoka girmiş halde kalıyorum öylece , sabahın ilk ışıkları tozlu penceremden suratıma vurduğunda bu rüyanın beni hiçbir zaman terketmeyeceğini anlamam uzun sürmüyor. Her şeyin başlangıcı değil mi bu? Bu arada ben Derin, hayatım sizin kafanızdan bile afallamış durumda.