KASIM YAĞMURU

Küçük ruhu, hiçliğin aciz kolları arasında sıkışmış kalmıştı. Daha o doğmadan kaderinde yazılmış olan kirli leke bendine sarılmış, kasvetini üzerine salmıştı.

Ailesinin ölümünden sonra duyguları ve sevgisi çekilmiş bir ruh; yaşama sevinci kalmamış boş bir beden olmuştu.

Hayatındaki en önemli değeri, sevgiyi kaybeden bir kızın, tekrar değer kazanması mümkün müydü ?

Geri alabilmesi için biri ona yardım edebilecekmiydi ?

**

'O günden sonra hislerim cam bir fanusa kapatılmış çiçek gibi kurumuştu. Camdan dışarıyı görebiliyor, gerekli ışığı alabiliyordum. Fakat sadece ışık beni beslemez, aksine su olmadığı için yakardı. Sevgiyi bilmek, onun var olduğuna inanmak belki bir ışıktı benim için ama hissedemedikçe, suyumu bulamadıkça tekrar yeşermem imkansızdı.'

**

"Biz seninle ay ve güneş gibiyiz farkında değil misin? Birimizin olması için diğerinin olmaması gerekiyor." dedim sesimi ciddi tutmaya çalışarak ama bir o kadarda değildim. Onun yokluğu kaldırabileceğim türden değildi. Vücudundan yayılan hayal kırıklığı içimde bir şeylerin kopmasına yetmişti. Düşüncesi bile beni yokluğa sürükleyebilecek şeyleri onun yüzüne söylemiştim.

"Ben yok olmaya razıyım .." daha önce hiç görmediğim kadar derin bakan mavi gözlerini suratıma çıkardı. Dipsiz bir çukuru andıran gözlerini yüzümün her bir milimini ezberlemek istiyor gibi gezdirdi ".. eğer sen iyi olacaksan".