Mijn naam is Diorno Reeheb. Ik leef in het jaar 2183, en ik zal er niet omheen draaien, de wereld is naar de klote.
Het ging allemaal fout iets meer dan vijf maanden geleden. Niemand weet precies wat er is gebeurd, maar men denkt dat het toen simpelweg te veel werd voor Moeder Aarde. Vulkaanuitbarstingen, tsunami's, aardbevingen, zware stormen, en veel meer onverklaarbare natuursverschijnselen. De aarde brokkelde letterlijk af en op een gegeven moment, ongeveer een kilometer onder de aardkorst in Dau-Wez, een dorpje in Indonesië, er een soort steen werd blootgelegd. Niemand had het ooit gezien of ervan gehoord. Maar de straling ervan was zo sterk dat deze over heel de wereld verspreidde. Bijna iedereen, de 22 miljard inwoners van Aarde werd geïnfecteerd. Dit kon twee gevolgen hebben. Het kon gebeuren dat mensen krachten ontwikkelden. Krachten 'beyond human understanding.' Superkrachten. Ook kon het gebeuren dat je veranderde in een agressief en bloeddorstig monster. Ergens vergelijkbaar met de zombie, maar dan met de hersenen van een normaal mens. Natuurlijk (om nog maar eens te laten zien hoe erg de aarde ons haat) Zijn er veel meer 'Besmette' dan 'Begaafden'. NASA, POCKOCMOC en ESF deden hun best om mensen naar Mars en Uranus te sturen, maar niemand weet of dit is gelukt. Om een lang verhaal kort te maken; we staan er alleen voor.
5 jongeren.
Allemaal hun eigen verhaal, hun eigen verdriet en herinneringen.
Ace lijkt al een tijd nergens meer om te geven en rechtvaardigt zijn woede en gedrag met zijn verleden.
Sebastian heeft zijn hele leven gehoord dat hij niks waard is en begint het langzamerhand te geloven.
Loyd's zijn leven bestaat uit niks anders dan geweld.
Riley's ouders zijn overleden, alleen neem ze genoegen met elke soort liefde.
Cloë is in rijkdom opgegroeid maar de benauwdheid van haar ouders neemt langzaam toe.
Wat als deze 5 jongeren elkaar tegen komen in het leven? Allemaal hun eigen verhaal, hun eigen verdriet.