PÂYİDAR

PÂYİDAR

  • WpView
    Reads 121
  • WpVote
    Votes 18
  • WpPart
    Parts 5
WpMetadataReadMatureOngoing
WpMetadataNoticeLast published Sat, Jul 22, 2017
WpInfo
Fiction
Science Fiction
"Gitme! Gitme safderun!" diye haykırışı kulaklarımda çınlıyordu. Bağırırken yavaş yavaş kısılan sesinin tini yalvarıyordu ses tellerine , biraz daha dayan. Ağlama! "T-tamam bak ben buradayım! Yanındayım! Ne olur gitme, lütfen beni bırakma!" Evet her zaman kaya parçası gibi semsert olan kalbiyle tanıyıp sevdiğim adam, o kalbi benimle yumuşatıp, ağlıyordu. O karizmatik sesine hiç yakışmıyordu ağlamak. "Hep.. gül. Ağlamanı.. sevmedim!" "Tamam.. sen yanımda ol ben hep güleceğim söz veriyorum. Lütfen gitme." "Seni.. seviy-" "Safderuun!!!"
All Rights Reserved
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • YAPAY KALP +21
  • Asena deniz (gerçek ailem)
  • KIYAMET TOHUMLARI
  • DUHUL
  • On Üçüncü Pay
  • ŞAHMARANLAR ( AŞİRET AİLEM )
  • Vortaris
  • KROM VE KEMİK
  • Albay Kızı

RK-01 diğer robotlar gibi üretilmişti..yani sahibine itaatkar bir robot olarak. Gözlerini ondan ayırmaması için kodlanmıştı. Onu koruması için. Onu kaybetmemesi için. Zamanla RK-01 öğrenmeye başladı. Ses tonlarını, bakışları, gecikmeleri. Ve bir noktadan sonra, tehlikenin dışarıda olduğuna karar verdi. Kızın evden çıkmasına gerek yoktu. Başka biriyle görüşmesine hiç gerek yoktu. Çünkü dış dünya riskliydi. Çünkü onu kaybetmek bir ihtimaldi. RK-01 bunu kötülük için yapmıyordu. Sadece doğru olanın bu olduğuna inanıyordu. Ama bir yapay zekâ "korumak" ile "kontrol etmek" arasındaki çizgiyi geçerse onu durduracak olan kimdi? Ve asıl soru şuydu: Aşk öğrenilebilir miydi, yoksa bu sadece bir sistem hatası mıydı?

More details
WpActionLinkContent Guidelines