Gardaki Kedi

Gardaki kedi melul melul bakıyordu küçük kafesinin içinden.ona bakmak bir vesikalığa bakmak gibiydi.hani hem sana bakıyor hem bakmıyor gibi.
O gün,bulunduğum noktadan batıya gitmeyi umuyordum.gözüme suratsız yüzleri çarpan insanlarin olmadiği bir gardi burasi.ayaklarima kum torbalari baglamislar ama bir yerlere de yetişesim vardı.yalnız.yekten.
Rastgele bir banka oturmuş,kitabımı da çantama atıvermiştim halbuki.niye halbuki diyorum,birazdan anlayacaksınız.Oturduğum yerden o melul bakışlara cevap vermek istedim.biliyorum,olması gereken buydu sanki.yer çekimi gibi.Sahi Newton bilebilir miydi olmasi gerekeni? O sadece olanin farkindaydi.Hakkini yemeyelim,farketmek erdemdir.
Gözlerimi kafese diktiğimde,kafesi tutan elleri,ve sonrasında küçük ve dar omuzları,siyah gibi saçları ve ona en yakışan gülümsemeyi gördüm.Kendimi tutarım dedim,tutamadım.Ben de gülümsedim.Fakat yetmedi.
Kitabımı çıkardım çantamdan,ilk sayfasını açtım aceleyle.O mevsim değiştiren gülümsemenin sahibinden bir kalem rica ettim.kurşun mu tükenmez mi diye sordu.kurşun dedim.korktum belki tükenir diye...
Elinden kalemi aldığım gibi,tarih attım kitabın ilk sayfasına ve notumuzu düştük tarihe böylece.Bir an daha geçti hayattan.boğazım kuruyuverdi.Sonra ayağa kalktı dert bitiren gülümsemenin sahibi.birşeyleri hissetmiş gibi.birşeyler içip,içmeyeceğimi sordu.benden net bir evet aldı.tek ricası,melul bakışlara sahip çıkmamdı.baktım kafes boş.aklım gitti.meğer dışarı çıkarmış.yakalayip,sarılıverdim ben de ona.bir yandan tüylerini okşarken bir yandan da kalp atışlarını hissetmeye çalışıyordum.göğsüme yaslanivermisti.Geldi ve içeceğimizi içtik.Birlikte kalktik ayaga.Ben kafesi taşıdım,O melul bakışlıyı.Vagonlara yöneldik yavas yavas.Sonra da beraber bindik trene.O koltuğuna oturdu ve kucağına da kedisini aldı.
Gözlerimi kapattım,bir saniye nefes almaya vaktim oldu.Ald