10 keer luiden de klokken

Het leven van Ilia is perfect. Elke dag staat ze op een vrolijke manier op, neuriet een vrolijk deuntje terwijl ze haar kleren aan doet, haar haren kamt en haar tanden poetst. Daarna gaat ze met een grote glimlach aan tafel zitten en begint te ontbijten. Dan wandelt, aller huppelt naar school, en op school gaat ze direct naar haar vriendinnen en begint te vertellen wat een geweldige droom ze heeft gehad. Ze was daar zo gelukkig. Maar op een dag toen ze in het 3de middelbaar zat stierf gaar moeder in een auto ongeluk. En haar vader... nou die kon niet zo goed er mee omgaan. Dus toen hij niet genoeg geld meer had omdat hij gestopt was met werken verhuisde ze. Nu woonden ze in een krot, de muren waren beschimmeld, het dak stond op instorten, de vloer krakte en het stonk er naar rotte eieren en doodde dieren. Ze mocht en kon nu ook haar vriendinnen niet meer zien. Daardoor veranderde haar brede glimlach in een gezicht tot op de grond. Ze huilde elke avond. En haar vader die liet zich niet meer zien, zelf niet aan Ilia. Ilia stond elke morgen op kleedde zich aan, kamde haar haren, poetste haar tanden en ze nam zelfs niet de tijd om te ontbijten. Dan vertrok ze naar school. Ze was daar heel de dag alleen. Ze had er geen vrienden en iedereen rodelde over haar. Op een dag werd het haar te veel en liep weg, weg van huis, weg van school, weg ven haar vader ze liep gewoon weg. Ze had niks mee en probeerde terug naar haar oude huis te lopen. Maar niet alles ging zoals ze wilde...