Mahzendeki Duman.

Hayat, ördüğü kör düğümlü irmikleri benim önüme koymuş gibiydi. o irmekleri geçmek istemiyordum. onları ezmek, deli gibi üzerlerinde tepinmek istiyordum. hayatımı mahveden ne varsa, canlarını okumak istiyordum.

işlediğim bir günah vardı. aslında çok vardı, fakat ben bir tanesini günah olarak görüyordum. Belki de hayatta en değer verdiğim bir insanı kırmıştım. Bu...

Bu çok boktandı.

Yaktığım sigaralar, kırdığım kalpler, yaktığım canlar... Bunların hepsini, o insanım diye geçinen varlıklar hak ediyordu. Ciğeri beş para etmez kişiler tarafından mahvolan hayatımın hesabını onlardan çıkaracaktım. Şeytanla oynuyorardı. Bile bile, isteye isteye yanmaya çalışıyorlardı. Bunu onlar istemişti.

Kim annesinin bir Sürtük olmasını isterdi.

Yada babasından farklı işkenceler çekmek...

Daha çok bilinmezlik vardı. Ben bu bilinmezliklerde boğulmuyordum. Aksine beni ayakta tutan şeyler onlardı. Onları çözebilmek, hayatımı siken herkezi sikmek için hâlâ ayaktaydım. Beni yıkmak kolay değildi.

Melek görünümlü şeytan...

Duman efsâl Telkin.

O bendim.

Yakmak için yanan bir kız.