YÜREĞİMDEKİ SEN

Bir sessizlik oluşmuştu, bunlar niye tepki vermiyorlardı ki, fırtına öncesi sessizlik miydi acaba? diye düşünürken Yüsra'yla Kübra bir anda kıs kıs gülmeye başladılar.Niye gülüyorlardı ya ben burda gerilim tufanı tutmuş gidiyordum.
"Siz neye gülüyorsunuz? ben burda ciddi bir şey anlatıyorum ,duygularımı açıyorum verdiğiniz tepkiye bakın!"derken sanki arkamda bir şey varmış gibi bakmalarıyla yine kıs kıs gülmeye başladılar,
"Yoksa? " diye mırıldanışımla,
Kübra;"Ab..la bir bak istersen arkana"gülmekten konuşamıyordu ki hanımefendi(!) utancımdan kapana kısılmıştım. "Allah'ım lütfen hiçbir şeyi duymamış olsun ,lütfen" içimden yakarışım karşısında, Yüsra kulağıma "Ablacım, galiba hepsini duydu bile" ama ben içimden konuşmuştum. Tabi olucağı budur ne diye üstüme geliyorsunuz kardeşim,akıl mı bıraktınız?,sakinleşmek adına gözlerimi kapatıp nefes alıp vermemle arkamı döndüm.

Arkamdan gelen kıkırtıları duymaksızın gözlerimi usulca açtım.Karşımdaki kişiyi görmemle çoktan gözlerim yuvalarından çıkmıştı bile, onla karşılaşmayı beklemiyordum. Hemde hiç beklemiyordum.
Dudaklarımın titremesini umursamayarak;
"Ya-vuz" demiştim bile...