TURNA

Turna acının beş evresinide yaşayacaktı.
ilk evresi İNKAR:
Hayır h-ayır şaka değilmi? şaka olmalı şaka olması gerekiyor öyle olmalı ellerimi saçlarımın arasına aldım istemsiz bir kahkaha çıktı dudaklarımın arasından...
ikinci evre de KIZGINLIK:
Göz yaşlarımı elimin tersi ile sildim. gözlerimi gökyüzüne çevirerek niye ben ha niye ben diye sesim kesilene kadar bağırdım. Cılızlaşan sesimle lanet okuyordum kendime ,doktora ,hayata...
üçüncü evre ise PAZARLIK:
Sırtımı soğuk zemindeydi yarvarıcasına çıkan sesimle otuz yıl -kırk yıl sonra olsa nolur daha benim hayallerim var ben daha çok gencim diye yarvarışta bulundum kime yarvarıyordur ki...
dördüncü evre DEPRESYON:
Kaç dakikadır kaç saattir kaç gündür kendimi odama kapattım hatırlıyamıyordum tek yaptığım cenin pozisyonunda yatıp karşıdaki duvara boş boş bakmak
ve son evre KABULLENİŞ:
Aynadaki yansımama bakıyorum morarmış göz halkalarım sararmış yüzüm birbirine girmiş saçlarım
-bu benmiydim hiçbir şeyden korkmayan cesur umut dolu benmiydim bu yansıma ben olamazdım benim hikayem böyle kötü sonla bitemez ...