VAVEYLA

Acılar ruhuma ilmek ilmek işlenirken tek yaptığım daha fazla acı için acıyla harmanlanmış bedenimde yer açmaktı.

Sahi herkes benim kadar acı çekiyor muydu?
Yoksa bu yaratıcının beni hayata 1/0 yenik başlatmasının izlenebilir halimiydi?

Bilmiyordum.

Sanırım uzun zamandır hayatımda olan beni terk etmeyen tek şeydi bu kelime.

Belirsizlik.

Sakat bedenimin virane ruhunu anlatan harf topluluğu.

Beni izliyor musun anne yada sen baba. Kolum bir yere çarptığında bile telaş yapardın. Şimdi görüyor musun küçük kızının ne kadar fazla acıya göğüs germeye çalıştığını? Şimdi yanımda olmanı ve benim yıkılmaz olduğumu söylemeni isterdim.

Sahi ben güçlü bir kız mıyım baba? Sen beni hep öyle severdin değil mi?. Benim güçlü ve yıkılmaz kızım diye. Sen gittikten sonra kimse beni öyle sevmedi baba. Şimdi babam olacak adam beni öyle sevmiyor onun yerine bedenime geçici ruhuma kalıcı izler bırakmayı tercih ediyor. Bu da onun sevme tarzı herhalde.

Seni çok özlüyorum baba sende beni özlüyorsun biliyorum. Peki gelmek için daha neyi bekliyorsun ki?

Ah.

Doğru ya! Sen gittiğin ebedi evini çok seviyordun. Sen gelmesende ben senin yanına gelmek için sabırsızlanıyorum.

Belki de bu yüzden şuan bir uçurum kenarındayım.

Belki de ben ölümün en sadesi için buradayım.

Ya da ölümün en kolayı için.

Kim bilir?