MAVİ DAKTİLO

Karanlık bir rüyanın ilk perdesi.

Gerçeklik ile kurgunun ayırt edilemediği bir zihnin yaşam mücadelesi; bir kızın büyümesi...

Kalemin mürekkebe nasıl daldırıldığını babasından gördü, alfabeyi öğrenene kadar da eli hep o mürekkepli kalemi tuttu. Çizdiği şekiller canlandı, kurduğu cümleler bedenler astı ve yazmaya başladığında yaşadığın hayatın iplerini ellerine aldı.

Kendi hayatının değil senin, onların. Başkalarını yazabildi, başkalarını yaşatabildi ve başkalarını öldürdü de. Kendini değil.

Nefesleri havadan kucaklayıp ciğerlerine indiremediği gibi aldığı ipleri de boynuna dolayamadı. Sebebini öğrenemedi; çünkü söylemediler. Sevgisiz büyüdüğünü zannetti; çünkü kendileriyle birlikte sevgilerini de gizlediler.

İkinci perdenin açıldığını sandığı esnada öğrendi; birinci perdenin olmadığını. Gökyüzünün rengi biraz daha koyulaştı, meleklerin kanatları göğe biraz daha asıldı ve oyuncuların sahnede akıttığı gözyaşları kanlara dönüştü.

O mu oynattı? O mu öldürdü? Kim yaşattı? Kim bozdu...

Sağındaki yaşamla solundaki ölüm arasındaki sandalyeye zincirlenen ayaklarını kimse kurtaramadı.

Ve perde.

Asıl sahne bu oyunun sonunda başladı.