Sonbaharda Aşk Kaldı

Kayboldum. Hiç bilmiyordum bu kadar ıssız ve karanlık olacağını bu yolların. Geriye dönüşü yokmuş bunu yola çıktığımda öğrendim. Aşkta ya varmışsın ya yokmuşsun. Varım deyipte çıkmıştım bu yola. Ama gittikçe çöküyor bu karanlık.

Unutulmuş ara sokaklardan geçiyorum. Kalbin çok dağınık. Fazla kalabalık olan yerleri geçtim ben. O seni herkes biliyor. Ben gerçek olan sana ulaşmanın yollarını arıyorum. Fakat kayboldum.

Elimden tutsan beni aydınlığına çıkartsan ne olur sanki. Hiç dokunulmamış yollarda geziyorum. Tek bir ayak izi bile yok.

Korkuyorum. Çünkü bu yolda yalnız olduğumu biliyorum. Senin benim olman için bir parça umut arıyorum halbuki.

Küçük bir çocuğun ağlama sesleri geliyor kulaklarıma. Sesin geldiği yere doğru gidiyorum. Burası çıkmaz sokak. Her yer simsiyah. 'Neredesin çocuk ?! Ağlama. Korkma.' Susuyor.

Sonra konuşmaya başlıyor. 'Bana yaklaşma üzülürsün. Beni arama bulamazsın. Bana dokunma yanarsın.'

'Ne olursa olsun buradayım işte. Dönüşü yok bu yolun. Burada seninle yok olmaya varım. Ama dönersem sensiz ölürüm. Ölüm bile koymaz bana sen varken. Ne olur tut elimden. Ne olur çıkar beni aydınlığa. Korkarım ben hem karanlıktan. Ne olur duy beni çocuk. Ne olur tut elimden.'

Korkuyordum. Gözüm kapalı deli divane aşıktım işte. Onsuz olmaktan, karanlıktan, düşmekten korkuyordum.

Bir parça umut istedim sadece. Çok sevdim biraz sevilmek istedim. Biraz aydınlık. Sadece bir kaç adım. Ağlıyordum. Duymuyordu beni 'Konuşsana be çocuk. Kayboldum ben sende. Elimi tutsana be çocuk.