Kazanmaya Muhtaçlar

Giden insanların yerini mutlaka birileri doldurur muydu? Yoksa boş mu kalırdı hep bir yanımız?

Rüya 17 yaşında, okulu dondurmuş bir genç kızdı. Hayatın ona sundukları evet acımasızca gibi görünse de her şeyin altında mutlaka bizim için iyi olan bir şeyler yatıyordu.

İçinde yanan korlar, umutlar hala sönmemişti fakat bunu birinin ortaya çıkarması gerekiyordu.

Ya bu kişinin karşısına çıkması, olayları sil baştan yaparsa. Yeni bir hayata, gerçeklere ve kaybolmuş duyguların gün yüzüne çıkmasına izin verecek miydi peki Rüya?

•°•°•°•°•°•

"Evet belki biz kaybetmeye mahkum gibi bir hayat sürüyorduk. Ellerimiz ayaklarımız kelepçeyle bağlanmış, demirin değdiği yerler morarmıştı ama kalbimiz pas tutmamıştı. Bu yüzden biz kaybetmeye mahkumlar değil, kazanmaya muhtaçlardık."