TEXTİNG

Gözlerimi açtığımda hala aynı yerdeydim. Nefesim iyice yavaşlamış kalp ritmim bozulmuş bir şekilde duvara dayanmış ayaklarımı uzatmıştım. Baygın olduğum sürece kar yağmaya devam etmiş bacaklarımın üstünü örtmüştü. Hissizleşmiştim.

Aklıma annem ve babam geldi onları daha önce hiç görmemiştim, ben daha doğduğum gün annem kan kaybından ölmüş, babam da annemin ölümüne dayanamamış intihar etmiş. Beni düşünmeden intihar etmiş, belki intihar etmeseydi şuan babamın kollarında olacaktım ve Chris gibi bir pisliği tanımıycaktım, bu olayları yaşamayacaktım.

Ne kadar süredir buradayım bilmiyordum. Ben kimsesizdim beni kimse aramazdı, arkadaşım yoktu, annem babam, herhangi bir akrabam, bu ıssız sokakta tek başımaydım, gecenin bir yarısı üstümde incecik pijamalar ayaklarımda kumaştan yapılmış sırılsıklam olmuş bir terlik bacaklarımı örten bir karış kar.

Yaşama şansım yoktu, burada tek başıma ölecektim. Öldüğümde anneme babama kavuşurdum en azından, hiç görmediğim yüzlerini görürdüm.

Burda öleceğim diye düşünürken kalbimin üzerine elini koyan birisini hissettim. Beni hayata döndürecek o eli hissettim.

&&

Ben ölümü düşünürken beni hayata döndüren, kimliği belirsiz, yaptığı iyiliği hiçe sayıp giden adam seni bulacağım...