Μωβ

«Τουλάχιστον πέντε άτομα εδώ μέσα σκέφτονται να την πηδήξουν» μουρμούρισε. «Και δεν παίρνω όρκο για τον Δελλή».
Είχε δίκιο, ακόμη κι ο μαλάκας ο φιλόλογος κοίταζε την καινούρια με λάγνο ύφος. Μπλιαχ.
«Εσύ;» τη ρώτησα ψιθυριστά.
Με την Αλίνα ήμασταν κολλητοί απ' το δημοτικό. Πριν ένα χρόνο, είχε πατήσει pause σ' ένα επεισόδιο του Originals και μου είχε εκμυστηρευτεί ότι της αρέσαν τα κορίτσια. Καλή φάση, της είχα πει, να παραγγείλουμε κάνα σουβλάκι γιατί πείνασα; Και, πιο μετά, ανάμεσα στα τσαλακωμένα περιτυλίγματα, της είχα πιάσει το χέρι και το είχα σφίξει. Κι εκείνη είχε καταλάβει, γιατί οι κολλητοί έτσι κάνουν.
«Έμπαινα» επιβεβαίωσε τις υποψίες μου. Έφερε το χέρι της στο στόμα, προσπαθώντας να πνίξει ένα γέλιο. «Ποιος να μου το 'λεγε ότι θα γουστάραμε την ίδια γκόμενα».
«Ε, καλά, δεν τη γουστάρω» αμύνθηκα. «Πέντε λεπτά την έχω δει όλα κι όλα. Ντάξει, ωραία είναι, αλλά έχουμε δει και καλύτερες».
«Άσε τα σάπια, σε λίγο θα χρειαζόμαστε γιατρό για να φέρουμε το σαγόνι σου στη θέση του».
«Χέσου, ρε» την αποπήρα.