KAÇIŞ

....Annem uyumuştu. Hızlı ve sessiz adımlarla odama döndüm ve sırt çantamı koluma takıp bir kaç hafta okulda aç kalarak kısacası para biriktirerek aldığım değerli postallarımı elime aldım ve dış kapıya doğru ilerledim.Kapının kolunu indirdiğim sırada biraz gürültü yaptım fakat annemin uyanacağını hiç zannetmiyorum diye düşünürken kahretsin ki annemin

''Zeynep!''diye seslenmesiyle olduğum yerde donakaldım.Annemin ikinci kez

''Zeynep!!''demesiyle kendime gelip sakin olmaya çalışarak

''Bakkala gidiyorum anne''dedim.Kısa bir süre sessizlikten sonra annemin

''Bana da sigara al.''......

......."PARDON!"dediğimde çocuk beni umursamadı.

"Hey!Sana söylüyorum baksana!"dediğimde yine aynı umursamazlıkla gözleri kapalı bir şekilde aynı pozisyonda benim beğendiğim ve rahat edebileceğimi düşündüğüm duvarımın önünde durmaya devam ediyordu.

"Bak güzel kardeşim yaklaşık 10 dakikadır kendime mesken tutacak yer arıyorum.Oturacak bir yer bulamadım çünkü otogarda ki bütün banklar kıç dolu.Fakat böyle sessiz sakin huzurlu bir yer oturacak yer kadar rahat olmasa da beni tatmin edebilirdi.Bu sebeple burayı seçtim çünkü dinlenmem gerek fakat şuanda seçtiğim yerde sen bulunuyorsun.Bu sinir bozucu.Anlıyor musun?"dediğimde yine tepki vermedi.

"Hey!Kime diyorum ben!Duyma engelli misin?!"yine aynı tepki.Tepkisizlik!

Sinirle gözlerimi kıstım ama sonra gerçekten duyma engelli olabileceğini düşündüm.Kötü hissetmeme neden olan bu sebep ondan özür dileme isteği uyandırdı.Çocuğa yaklaştım.Elimi bir süre hafifçe kapalı olan gözlerinin önünde salladım.Tepkisizdi.İki parmağımı iki işareti yaparak "bu kaç?"diye sorduğumda yine tepki vermedi.Yaptığım hareketle yüzümü buruşturdum.Saçmalıyordum.Uyanık mıydı?Acaba böyle ayakta uyuyan bir tip miydi?Hem ayakta uyuyan hem de duyma engelli?Gerçekten üzüldüm.Bu yüzden sakin huzurlu beyaz duvarı ona ver