YETİMHANE

8 Yaşında hayatındaki tek kişi olan annesi tarafından yetimhaneye terk edilen,insanların ne kadar kötü ve güvenilmez varlıklar olduğunu daha küçük yaşta anlayan kızın hikayesi.Belki de hayat ona tekrardan gülümseyecek ve ona daha güzel imkanlar sağlayacaktı.

"Yaşam bizim gibi şanssız çocuklar için değil.Annemi asla affetmeyecegim.Yoruldum artık.Diğer çocuklar gibi ailem ve sıcak bir yuvam yok.Ben, koca bir hiçim.Şu lanet olası yerden kurtulmak tek isteğim." Ben icimden bu sözleri geçirirken gozlerimden yaşlar suzulmeye başlamıştı.Bu koğuşta herkes sessizce ağlar.Eğer sesli aglarsak yan kogustaki büyükler bizleri mahvederdi.Onların duyguları yok artık.Zamanında o duygularını göz yaşları ile bitirdiler.Ama hepimizin tek bir ortak yani vardı.Hepimiz bu lanet olası yerden bir an önce gitmek istiyorduk.Dışarıda yatmak buradaki eziyetlerden,dayaklardan,müdürün tacizlerine uğramaktan iyidir.Yatagima oturmuş ağlarken bir anda soğuk bir elin,elimi tuttuğunu hissettim.Göz yaşlarım yüzünden etrafi net göremiyordum.Göz yaslarımı silip,elimi tutan kişiye baktım.Elimi tutan kisinin yan ranzadaki Melek olduğunu fark ettim.O da benim gibi ağlıyordu. Melek;
"Tek başına ağlamak insanin daha cok canını acitiyor."
Dedi.O anda hakli oldugunu anlamistim.Cunku agladigini yalniz senin gormen ruhen yikilisti.Bana sarıldı.Ve daha cok agladik.Bizim bir birimizden başka kimsemiz yoktu.Işte bunu şimdi daha iyi anlamıştım..