BU KIZ...

Başlama Tarihi: Kasım 2017
Türü: Mizah

●

"Sana abi demiştim!" Diye bağırdım.

"Özür dilerim, yemin ederim özür dilerim, vazgeçmek için her şeyi yaptım olmadı, özür dilerim."

"Ben sana abi gözüyle sarılırken sen bana..." cümlemin devamını hıçkırıklarım getirdi.

"Siktiğimin kalbine söz geçiremedim. Ben ister miydim bana abi diyen birini sevmeyi, kaç kere denedim vazgeçmeyi olmadı. Anladın mı olmadı!"

Dolu dolu olmuş gözleri ile bana bağırıyordu. Hep böyleydi Asaf, çok duygusaldı ama dışarıya yansıtmıyordu, O gün mahallede kediye araba çarptığında da böyle ağlamıştı gizli gizli

"4 Senedir nasıl gizledin, Canın yanmadı mı?!"

"Canımdan can gitti, sırf senin canın yanmasın diye. Ama bu siktiğimin Yağız'ı yüzünden her şey ortaya çıktı."

Uzun bir süre sessiz kaldık. Sadece nefes alış verişlerimizin sesleri duyuluyordu.

"Öykü bir daha eskisi gibi olamayacağız..."

Bunu biliyordum. Olumlu anlamda kafamı salladım

"Sana son kez sarılabilir miyim?"

Ona ümit vermek istemiyordum, bunun için kafamı olumsuz anlamda salladım. Suratının halini görmemek için arkamı dönüp son hız koşmaya başladım. Arkamdan bağırdı. Ve seslenmesi büyük adımlarımın yavaşlamasını sağlamıştı.

"Özür dilerim, canını yaktığım için özür dilerim. Dostluğumuzu bozduğum için özür dilerim. Seni sevdiğim için özür dilerim. Alilere ihanet ettiğim için özür dilerim. Sana layık bir ağabey olamadığım için özür dilerim." söylerken kendisinden haberi yoktu. Kendisinin benden bir farkı yoktu. Yorulmuştum. Dayanacak gücüm kalmamıştı. Dizlerimin üzerine çaresizlik içinde çöktüm. Koştuğunu anladım. Bana doğru koştuğunu. Kolları ile beni sarmaladı. Kollarının arasından kurtulmaya çalıştım.

"Ağlama! Yapma! Sarılma! A-asaf, Ne-eden-" Her cümlemde olduğu gibi yine cümlemi hıçkırıklar.

İkimizde yıkmıştı bu aşk denilen