Itong istorya na ito ay tungkol sa isang babaeng mahilig ma-inlove. Hindi siya playgirl, ha? One-man woman siya. Kalakip ng pagiging mapagmahal niya ay ang dalas niyang masaktan. Baliw kasi siya eh. Pero tingin ko ay hindi ko na babaguhin pa kung ano at paano ang pagkakasulat ng istoryang ito para na rin may remembrance ako from 4 years ago, unless may mga readers na gustong ipapatuloy ko ang istorya.
Binasa ko ulit ang gawa at talaga namang sumakit ang ulo sa sobrang jeje ng pagkakasulat nito. Inaamin ko namang dumating ako sa phase na iyon ng aking kabataan ngunit hindi ko pa rin mapigilan ang pagtawa sa aking sarili. Marahil nga ay ganoon talaga ay magiging reaksyon ng ninuman na makaalala sa kanyang nakaraan.
Gayunpaman, kung mayroon mang makakapagbasa pa rin ng istoryang ito ay sige, go lang sa pagbabasa. :)
You can still vote, comment, ask, and follow and I will surely respond to those who seek answers.
Enjoy reading! :)
PS. batmannn26 yung nakalagay sa cover dahil yun iyong una kong username.
Engineering students Pfifer and Ivan know that what they have is something special. Without a proper label between them plus an ugly twist of fate, can they manage to be together in the end--or will they remain as each other's TOTGA and nothing more?
***
May feelings na laging nandiyan, nakaabang kung kailan magpapapansin. Nakaabang kung kailan ako titisurin sa mga pamilyar na kanta, lugar, at salita. Magpapaalala sa isang mukha na hindi ko naman gano'n kakabisado pero pamilyar. Magpapaalala sa mga dating pakiramdam.
Malalaman mo raw kung sino ang The One That Got Away mo kapag narinig mo 'yong salita at nakaalala ka ng iisang tao lang; nakatisod ka ng mga dating pakiramdam; nangulila ka sa mga nakaraang saya; nakaalala ka ng mga pamilyar na sakit.
Sabi, time heals wounds at distance makes one forget. Bakit parang hindi naman effective? Bitbit ko pa rin lahat ng what if. Hindi pa rin ako makatakas sa maraming sana.
Ako ba ang bumitiw o siya? Tapos na ba kami talaga?
Ang sarap magtanong kaso...wala nga palang kami noon.
Disclaimer: This story is written in Taglish.