SON UMUT

Güneş yavaş yavaş doğmaya başlamıştı.Ahırın ortasında bağlı olduğu direkten yasladığı kafasını kaldırdı. Küçük penecereden Güneşin ışıkları gözlerini kamaştırıyordu. Günlerdir uykusuz gözlerine ,güneş ışıklarını ok gibi saplıyordu. Biraz doğrulmaya çalıştı, ama acı ile inledi.Bütün vücudu uyuşmuştu. Aysel son bir umutla ahırın kapısına bakıyordu.Karnı çok açtı ve çok susamıştı. Ellerini çözmeye çalıştı ama nafile zaten gücüde yoktu.Tekrar kafasını direğe yasladı gözlerini kapattı. Bir an ölmüş anacığını gördü, sarıldı öptü, al benide yanına diye yalvardı. bir anda Ahırın kapısı büyük bir hışımla açıldı ve içeri üvey anası girdi.

'' ölmedinmi kız o......bu ''dedi. Sağ yanağına okkalı bir tokat attı.
'' konuşsana kimin altına yattın '' Aysel sustu o kara günden beri hiç konuşmamıştı.
Sonra Ayselin ellerini çözdü ve ahırdan bulduğu kalın urganı tavana bağladı ipin ucunu sıkıca bir halka yaptı ve Aysele uzattı.

''Bitir bu işi öldür kendini ,Temizle namusunu '' dedi.

Aysel ellerini ipe uzattı gözyaşları damla damla düştü göz pınarlarından. Ölmek için çok gençti ,daha 17 yaşındaydı. Hayalleri vardı ,daha yaşanmamışlıkları vardı.Çok korkuyordu Üvey anasının, yüzüne yalvarırcasına baktı.Belki bir merhamet aradı gözlerinde , ama zalimlikten başka bir şey göremedi.Aldı ipi boynuna geçirdi....

24.08.2017 başlangiç.