Umutlar Kül

Yanıyoruz.. Canlı iken, gerçek bi ateşin nasıl yaktığını bilmezken biz kavruluyoruz hislerimizle. Nedir bu ateşin kaynağı. Sevda mı, hüzün mü, özlem mi? ya da Herşey bi yana kavuşamamak mı? Herkes bilir derdini kimse kimseyi anlayamazken. Herkes bilir devasını kimse kişiyi ilgiye almazken. Çözümler sorunlarda boğulup tükeniyor her geçen saniyede. Son olarak yapacak bişey kalmıyor elinde. Üzülme dua' ndır bu olanların çaresi. İnançtır bi gün herşeyin yola girmesi. Ve sabırdır bütün bu zamanın geçmesi, isteklerin kabulü. Canın acır yaran yokken, belki dibi tutar çok yanmaktan. Bi ormanın yanışı gibi. Bir gün söneceksin ama tıpkı ormanda yanacak bişey kalmayıp kendi kendine söndüğü gibi. Yola gelecek hislerin, sert olacak o yüreğin ve kimseye güvenmemen gerektiğini anlayacaksın. Er ya da geç kafanda dönen şeyler son bulacak. Ve içindeki sesler susarak yangının dinecek. Ömründe yaşananlar, neye müsade ederseniz edin. Çare yalnız ve yalnızca " zaman ".