BAŞUCUM

BAŞUCUM

Reads 16
Votes 0
Parts 2

Ongoing

Last published Fri, Dec 1, 2017

Sadece bir gün.... Karanlığıma çekilip, o kendim yarattığım ışıktan uzaklaşmak istedim... Hazırladım ve ışıkları söndürdüm... Köşeme geçtim Ayıcığıma sarılıp ağlamaya başladım... Iste tam o sırada bi ışık süzmesi gözlerimi yaktı.... Daha dikkatli baktım oraya, derin bi nefes aldım.... Sonra seni gördüm.... Bana elini uzattın... Sakladığım bu karanlıklardan beni kurtarıp o ışığa tekrar götürücektin... Ama ben bana uzattığın o eli tutmadım.... Özür dilerim.... Yapamadım... Peki sen ne yaptın... Devamı hikayede 👉👉👉👉

All Rights Reserved

Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.

You may also like

MOR SÜTYEN (Yarı Texting)

Bazı düşüşler yere çakılmakla değil, bir canavarın inine düşmekle son bulur." İz, hayatını viyolonselinin kalın tellerine ve siyah dantellerine saklayan, melankolik bir konservatuar öğrencisiydi. Tek istediği, notaların gürültüsüyle dünyayı susturmaktı. Pusat, hayatını kırdığı kemiklerin sesiyle kazanan, öfkesi bileğine takılan elektronik kelepçeyle eve hapsedilmiş bir yeraltı dövüşçüsüydü. Tek gerçeği, sınırları çizilmiş o dört duvardı. Biri yukarıda sanat yaratıyor, diğeri aşağıda vahşeti dizginlemeye çalışıyordu. Ta ki o geceye kadar. İz'in balkona astığı mor sütyen, rüzgarın ihanetiyle aşağı süzüldüğünde, sadece alt kata düşmedi. Pusat'ın yasaklı bölgesine, tam kucağına düştü. Pusat dışarı çıkamazdı. İz aşağı inmeye korkardı. Telefon titredi. Gönderen: Alt Kat Mesaj:"Eşyan kanlı ellerimin arasında. Ve biliyorsun viyolonselist, ben bu evden çıkamam. Eğer onu geri istiyorsan, benim kafesime girmek zorundasın." Sanat, şiddete teslim olduğunda notalar susar. Şimdi sahne sırası, kafesteki canavarda.

Content Guidelines