ACIMA SIZ | Texting
- Membaca 261,065
- Vote 21,469
- Bab 48
DewasaLengkap Kam, Sep 8, 2022
Anonim: Bu haksızlık.
Anonim: Anlıyor musun? Bu. Haksızlık.
Anonim: Ben seni yıllardır beklerken onun hemen gönlüne taht kurması acıtıyor.
Anonim: Canım acıyor be,
Anonim: Acıma sızdırdığım.
Anonim: Canım çok acıyor.
*
UYARI: Kitabın küçük yaşta olanları etkileyecek bazı sahneleri vardır. Lütfen etkilenecek olanlar okumasın. (+16)
*
Portakallı süt' ün yan kitabıdır.
Acıma Sız' da bulunan baş karakterlerin isimleri ve fiziksel özellikleri dışında diğer yaşanan ve gerçekleşen bazı olaylar Portakallı Süt'ten bağımsızdır. Yani, Acıma Sız'ı okumak için Portakallı Süt'e, Portakallı süt'ü de okumak için Acıma Sız'ı okumanıza gerek yok.
♧
▪2017
Seluruh Hak Cipta Dilindungi Undang-Undang
Bergabunglah dengan komunitas bercerita terbesarDapatkan rekomendasi cerita yang dipersonalisasi, simpan cerita favoritmu ke perpustakaan, dan berikan komentar serta vote untuk membangun komunitasmu.
anda mungkin juga menyukai
KARANLIĞIN ÇİÇEĞİ
Koşuyorum, uçsuz bucaksız bir ormanda koşuyorum. Buraya nasıl geldim, burada ne yapıyorum hiçbir fikrim yok! Ama bir şeyden kaçıyorum. Birden hava karardı ve uğursuz bir gök gürültüsü yankılandı gökyüzünde. İliklerime kadar titrediğimi ve korktuğumu hissetsemde koşmaya devam ettim. Kuru dalların yüzümü çizdiğini hissettim ama içimdeki korku ve kaçma içgüdüsü ile önemsemedim ve koşmaya devam ettim. Çevresi ağaçlarla çevrili düz bir araziye çıktığımda bir kez daha gök gürledi. Bu sefer duruyorum. Ama duran ben değilim, sanki bedenim biri tarafından ele geçirilmiş gibi. Kafamı kaldırıp gökyüzüne baktığım sırada yanımdan hızlı bir şey geçti. Ama ne olduğu hakkında hiçbir fikrim yok. O kadar hızlıydı ki! Yanımdan geçişini, tüylerimi diken diken edişini hissetmesem gerçek olduğuna inanmazdım! Hızla etrafımda dönerek çevreme baktım, ama bir şey göremedim. Pes etmeyip bir kere daha baktım, yine bir şey göremedim. Bu şey her neyse artık delirmek üzereydim! Son kez bir şeyler görme umudu ile bir tur daha döndüm etrafımda. Ama hiçbir şey yok! Sadece ay ışığının aydınlattığı, benimde bulunduğum açık alan. Gerisi zifiri bir karanlık ve ölüm sessizliği. Tam o anda arkamda bir nefes hissettiğimde korkum daha fazla arttı ve titremeye başladım. Birden bardaktan boşalırcasına yağmur yağmaya başladı. Arkamdakinin varlığını iliklerime kadar hissediyordum ama ne arkama dönüp bakmaya cesaretim, ne de arkama dönüp, "Sen kimsin?", "Benden ne istiyorsun?" demeye cesaretim vardı. Olduğum yere çakılıp kalmıştım, ne bir adım atabiliyor ne de kaçıp koşabiliyordum. Hoş bu korku ve titreme ile bir adım bile atamazdım... Ama arkamdaki her kim ise deli gibi merak ediyordum ve daha bu şekilde ne kadar ayakta kalabilirdim bilmiyordum. Göreceğim şeyden korkarak arkama döndüm. Tanıtım bölümüne göz atınız🧚Lengkap
BİR ÇİFT GÖZ
Derin bir nefes alarak odasına girdiğimde, elimdeki ütülü kıyafetleri yatağa bırakmak için adımlayacaktım ki ardımdan kapının kapanmasıyla korktum. Oda karanlık bir hal aldığında arkamı döndüm ve karartıyla karşılaştım. Boğazımdan akıp giden sıvının varlığını hissedebiliyordum. Sertçe yutkundum. Karartı bana doğru yaklaştı yaklaştı ve ayaklarının ayakkabılarıma değdiğini hissettiğimde nefesimi tuttum. "Karanlık da olsa, avına yakalanmış bir ceylan gibi titrediğini hissedebiliyorum." Sıcak nefesi yüzüme çarptığında elimdeki kıyafetler yeri boyladı. "Ve ben bu titremeyi bu gece dindireceğim."Lengkap
SAHTE
***TAMAMLANMIŞTIR*** Babası en güçlü mafyalardan olan Doruk, bir gün bir kızı kendine aşık etmesi için görevlendirilir. Hayatındaki acılarla baş edemeyen Eslem, birden hayatına gelen bir adamla birlikte acılarıyla başa çıkar. Doruk babasının verdiği görevi yerine getirmiş ve kızı kendine aşık etmiştir. Ama kesinlikle kendisinin de kıza aşık olacağını hesaba katmamıştır. Bir mafya tarafından başlatılan bu oyun gerçeğe dönüşmüş, görebileceğiniz en güzel aşklardan biri haline gelmiştir. Ama her zaman olduğu gibi bu oyunun da bir sonu vardır. Ve bu son ikisinin de canını tekrar yakacaktır. Oyun bittiği zaman gerçekler başlar... HİÇBİR WATTPAD HİKAYESİNDEN ÖZENTİ DEĞİLDİR! TAMAMEN BENİM KURGUMDUR!Lengkap
Mafya Çetesi #Wattys2017
Ben Hira Özer. Annesi ölmüş ve babası tarafından takılmayan bir kızım. Yaşama amacım yok gibiydi. Bazen oluyor bazen olmuyordu. Kolay kolay yüzüm gülmezdi zaten. Sevmek istedim. Sevilmek istedim. Gülümsemek istedim. Çok büyük şeyler değildi. Ama benim gibi bir kızın hayatında gülümsemek anormale bile kaçıyordu. Ama ben onun dikkatini çekmiştim. Egehan Demir. Yeraltı mafya birliğinin en güçlü mafyasının biricik oğlu. Beni gıcık etti. Sinir krizine soktu. Ama buna rağmen beni bir tek o anladı. Kimsenin anlayamadığı kadar iyi. Kollarını açtığında belkide koştuğum tek kişiydi o. Beni yaşama bağlayan şeydi o sanırım. Benim gibi bir karamsarı gülümsetti bu mafya. Mutlu etti,ağlattı,hayatımı kurtardı,yaşama umudumu gösterdi. Kısacası beni hayata sil baştan başlattı. Mutlu muydum? Evet. Aşık mıydım? Deliler gibi! Eğer maceramızı merak ederseniz önce bir imza alalım. Sorumluluk alamayabilirim çünkü her yerde silah bomba ve tuzak var... Dikkatli olun! ----------- "Ben bu hayattan yoruldum Egehan. Bırakıp gitmek istiyorum. Ağlamaktan sıkılmaktan bıktım. Acılar çok geliyor. Ölmek istiyorum" Egehan kafasını kaldırdı ve yüzümü ellerinin arasına aldı. "Her sıkılan her ağlayan senin bir gün deliler gibi mutlu olacağına inanıyorum. Bunun için ölmene izin vermeyeceğim güzelim" 5 Şubat 2016 tarihinde yayınlanmaya başlamıştır Yeni bölümler: Cuma BU KİTAP BASTIRILMAYACAKTIR. MAFYA ÇETESİ GİZEM/GERİLİM ALANINDA İLK DEFA 25 HAZİRAN TARİHİNDE BİRİNCİ OLMUŞTUR. Kapak=> @ruhsuzkalemlerLengkap
KUZEY IŞIĞI
Emin olduğum tek şey normal olmadığımdı. Onlarla ne yapacağını bilmediğim tuhaf güçlerle doğmuştum. Lanetli miydim? Yoksa kutsanmış mı? Av mı olacaktım? Yoksa avcı mı? Aurora Brown'ın New Hampshire eyaletindeki Hanover kasabasında koleje başlaması hayatında kendi için yaptığı en heyecan verici şeydi. Ta ki bu küçük üniversite kasabasının hayallerinin de ötesinde gerçeklere gebe olduğunu öğrenene kadar. Gizemli ve tanrıları kıskandıracak kadar kudretli Nyk Logan'ın hayatına yıldırım gibi düşmesiyle, kendini keşfetme yolculuğu başlamıştı. Artık geri dönüş yoktu. Ya ilerleyecek ya da bu yolda peşindeki karabasanlara yem olacaktı.Lengkap
BENİ BÖYLE SEV (TAMAMLANDI )
Anne karnında koluna kordon dolaşmış bir kızın hikayesi . Tüm engellerine rağmen herşeyi başarmış ama çoğu zaman vazgeçmiş bir kız . Tek kolla hayatına devam eden , onu kimsenin seveceğini düşünmeyen. Kendini yalnız ve mutsuz bir kuyunun içinden çıkartan kişiye sükrediyordu İyiki diyordu ,iyiki "Beni böyle sevdi " "Ben Eksiğim benimle olmak istemezsin " dedi gözlerine bakarak mutsuz kız . Bir adım daha yaklaştı çocuk kıza " Biz birbirimizi tamamlamak için varız "Lengkap
Parlayan Işığım
"Gidelim o halde. Evine götüreyim seni." Dedi Maude. Elena, sanki Maude onun ile alay etmiş gibi güldü. Hatta o kadar güldü ki bir süre sonra kahkaha atmaya başladı. Aradan geçen birkaç dakikanın ardından kendisini zor da olsa durdurabilmişti. "Ben zaten evime geldim." Dedi gözlerini Maude'a çevirerek. "Ben birazdan evimde olacağım." Sağ ayağını kaldırdı ve boşlukta sallandırdı. "Tek bir hareketim ile evime kavuşmuş olacağım." Dedi. "Olmaz." Diye kükredi Maude. "Ne saçmalıyorsun sen?" Dedi. Sinirden yüzü kıpkırmızı olmuştu. Alnındakı damarlar her an patlayacak gibi şişmişti. Elena, Maude'a baktı. Bu adam onun kahramanı olmuştu. Kurtlara karşı olan ön yargısını bu adam ile yenmişti. Maude onun için birden fazla şey olmuştu. Elena'da son zamanlarda Maude'un ki kadar olmasa da ona karşı birşeyler hissetmeye başlamıştı. Onun için ona son kez gülümsedi. Kahramanı olan bu adama bir teşekkür borçluydu. "Teşekkür ederim beni kurtardığın için... Teşekkür ederim kahramanım olduğun için... Teşekkür ederim hislerimi kazandığın için." Dedi. Son itirafinı da etti. Gözlerini Maude'dan ayırıp kendisini uçuruma doğru bıraktı. Not: ilerleyen zamanlarda düzenlenecektir.
KOLEJ VELİAHTI
Hayatına annesinden ona kalan küçük kardeşine ve annesinin ölümünden sonra,hayata küsmesine rağmen onu yanlız bırakmayan üçü de bir birinden deli olan arkadaşlarına adamışken. Kendini tam da dış dünya ya kapatmışken, okula bir veliaht gelirse ne olur? Hadi hep berabe okuyup görelim. :)Lengkap
Koşuyorum, uçsuz bucaksız bir ormanda koşuyorum. Buraya nasıl geldim, burada ne yapıyorum hiçbir fikrim yok! Ama bir şeyden kaçıyorum. Birden hava karardı ve uğursuz bir gök gürültüsü yankılandı gökyüzünde. İliklerime kadar titrediğimi ve korktuğumu hissetsemde koşmaya devam ettim. Kuru dalların yüzümü çizdiğini hissettim ama içimdeki korku ve kaçma içgüdüsü ile önemsemedim ve koşmaya devam ettim. Çevresi ağaçlarla çevrili düz bir araziye çıktığımda bir kez daha gök gürledi. Bu sefer duruyorum. Ama duran ben değilim, sanki bedenim biri tarafından ele geçirilmiş gibi. Kafamı kaldırıp gökyüzüne baktığım sırada yanımdan hızlı bir şey geçti. Ama ne olduğu hakkında hiçbir fikrim yok. O kadar hızlıydı ki! Yanımdan geçişini, tüylerimi diken diken edişini hissetmesem gerçek olduğuna inanmazdım! Hızla etrafımda dönerek çevreme baktım, ama bir şey göremedim. Pes etmeyip bir kere daha baktım, yine bir şey göremedim. Bu şey her neyse artık delirmek üzereydim! Son kez bir şeyler görme umudu ile bir tur daha döndüm etrafımda. Ama hiçbir şey yok! Sadece ay ışığının aydınlattığı, benimde bulunduğum açık alan. Gerisi zifiri bir karanlık ve ölüm sessizliği. Tam o anda arkamda bir nefes hissettiğimde korkum daha fazla arttı ve titremeye başladım. Birden bardaktan boşalırcasına yağmur yağmaya başladı. Arkamdakinin varlığını iliklerime kadar hissediyordum ama ne arkama dönüp bakmaya cesaretim, ne de arkama dönüp, "Sen kimsin?", "Benden ne istiyorsun?" demeye cesaretim vardı. Olduğum yere çakılıp kalmıştım, ne bir adım atabiliyor ne de kaçıp koşabiliyordum. Hoş bu korku ve titreme ile bir adım bile atamazdım... Ama arkamdaki her kim ise deli gibi merak ediyordum ve daha bu şekilde ne kadar ayakta kalabilirdim bilmiyordum. Göreceğim şeyden korkarak arkama döndüm. Tanıtım bölümüne göz atınız🧚
Detail lengkapPanduan Muatan