KORKU OTELİ

​Bir kadının en güvendiği yer evi olmalıydı, ama Lena için ev, acının diğer adıydı. Babasının borçları yüzünden bir mal gibi satıldığında, hayatının bittiğini sandı ​Ama hesaba katmadığı bir şey vardı: Onu satın alan tehlikeli mafya lideri Aris, Lena'ya bir kurban gibi değil, sahip olduğu tek değerli şey gibi bakıyordu ... 𝘈𝘤ı𝘺𝘭𝘢 𝘣𝘢ş𝘭𝘢𝘺𝘢𝘯 𝘣𝘪𝘳 𝘩𝘪𝘬𝘢𝘺𝘦, 𝘵𝘦𝘩𝘭𝘪𝘬𝘦𝘭𝘪 𝘣𝘪𝘳 𝘵𝘶𝘵𝘬𝘶𝘺𝘭𝘢 ş𝘦𝘬𝘪𝘭𝘭𝘦𝘯𝘪𝘺𝘰𝘳...

Arkasını dönüp gitmek üzereyken kolunu tutmaya yeltendim. Zincir uzanmayınca parmaklarım tişörtü üzerinden kaydı. Arkasını dönüp solup mavi gözlerini gözlerime dikti. "Lütfen...beni yeniden o bodruma kapatma. Beni öldür ama kapatma. Tek başıma kafayı yemek üzereyim orada. Duvarlar üzerime üzerime geliyor. Beyaz duvarlara bakmaktan hayaller görmeye başladım." Maskesinin ardındaki gözleri fal taşı gibi açılmıştı. Göz yaşlarımı tutamadım. Dizlerimin üzerine çöktüm. "Lütfen...ne istersen yaparım. Yalvarırım." Titreyrek ağlamaya devam ettim. "Beni oraya kapatma. Daha fazla dayanamıyorum. Nolur...içinde biraz insanlık varsa canımı al daha iyi..." Kısa bir süre başımda bekledikten sonra arkasını dönüp kapıya ulaştı. "Giyin." İlay ve Rüya uyandıklarında biraz şehirden uzaklaşmak ve kamp yapmak için gittikleri ormandan farklı bir yerde olduklarını fark ederler. Kör karanlığa gözlerini açan kızlar bir kaç dakika sonra hayatlarını tamamen değiştirecek o kişi ile tanışırlar. Ve o dakikadan sonra kaçmak için mücadele etmeleri gerekmektedir. ❗Dikkat; bu kitap travmatik ögeler içermektedir. Eğer kan, cinayet ve benzeri konular sizi rahatsiz ediyorsa okumamanızı ya da o sahneleri atlamanızı tavsiye ederim.

2. Korku Kitabımız

Bir kadın hep susmak zorunda mıdır? Ya da susmak zorunda mı bırakılır? Nehir, tam da o kadınlardan biriydi. Üç yıldır susturulan, susmak zorunda bırakılan bir kadındı. Ama her şeyden önce bir anneydi. Cani bir adamdan olan çocuğunun annesiydi. Ve o çocuk, Nehir için kendi canından bile daha kıymetliydi.

Yıllar sonra yeniden bir araya gelen bir arkadaş grubu, eski günleri anmak isterken kendini açıklayamadıkları bir karanlığın ortasında bulur. İçlerinden biri öldüğünde, geriye yalnızca yas değil, sırlar, suçluluk, korku ve kimsenin adını koyamadığı bir lanet kalır. Kızıl Şelalenin Çağrısı, dostluğun çürüyen yüzünü, bastırılmış travmaları, yetişkin hayatının zorluklarını ve adım adım yaklaşan dehşeti anlatan karanlık bir psikolojik korku romanı.

night has comee ilham alarakk yazıcamm bu kitabii🥳

Hikaye, müzik grubu olan altı genç kızın başlarına gelen gizemli bir olayla birbirlerine olan bağlarının daha da güçlenmesini ele alır. Peki bu olay nedir, nasıl bir çözüm bulacaklar, aralarındaki bağda sarsılmalar olacak mı?..

O okula uğramasıyla başına geleceklerden habersiz olan Selin'in heyecan dolu hikayesi... Selin ve arkadaşlarının başına gelen ufak bir aksilik ve belki de bazılarının hayatına mâl olabileceği bir okul! 18.11.2017 KORKU #2 27.01.2018 KORKU #1

Elisa Snow 16. Yüzyılda yaşayan 16-17 yaşlarında bir asilzadedir. Babasıyla ve ablasından kalan tek şey olan yeğeni ile yaşamaktadır. Yaşıtları gibi bir balodan diğerine gitmek yerine kitap okumayı ya da yeğeniyle vakit geçirmeyi tercih eder. Bir akşamüstü yeğeninin doğum günü için hediye arayışındayken bir oyuncak dükkanına girer. Yeğeni için hediye seçerken bayılır. Uyandığında kendisi ile birlikte kaçırılmış 50 kız vardır. Oyuncakçı tarafından kaçırılan bu kızların buradan çıkmaları için tek yol vardır. Oyuncakçının oyunlarından sağ çıkmak... [KAN VE ŞİDDET ÖĞELERİ İÇERİR]

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailem konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.